Ne dostlarım vardı uğruna şehir yakardım.
Ne dostlarım vardı çağırsa gelmek için can atardım.
Sonra vicdansızlık yaptılar ama biz kendi vicdanımıza kızdık.
Vefasızdılar kendimizin yüzüne tükürdük vefasızlığımızdan.
Onlar hep yaptılar biz hep kendimizden bildik.
Ve bir gün anladık herşeyi kemdinden bilmiceksin.
Ne iyiyi ne de kötüyü ne güzel ne de çirkini..
Biz dostlarımızı çok severdik onlar hep meşğuldu.
Ama bizim meşğul olduğumuza inanmadılar.
Onlar hep doğruydu biz doğru olamadık.
Hayat hep onlara kötü davranmıştı onlar hep üzülmüştü.
Ama bizim dünyamız da hiç sıkıntı yoktu.
Keşke kendimizi dost edinseydik.
Hep ona iyi davransaydık, bu kadar üzmeseydik.
Peki simdi öğrendik mi ?
Sanmam eski bir öğretide der ki;
Hayat öğretene kadar devam eder..