Əgər bir millət böyüklük və qəhrəmanlıq xüsusiyyətlərini özündə daşıyırsa, ondan ildırımlar yaranar, qəhrəmanlar çıxar. Əgər xalq kütləsi nəm bir buxar halındadırsa, heç bir güc ondan ildırım çıxara bilməz.
Bir millətə hərəkət gücü gəlibsə və o, irəliləyirsə, deməli, öz-özlüyündən hərəkətə keçmiş olur, önündəki suları qovur. Öz həyat tərzini, maraq və həssaslığını ifadə edən bir nəfəri özünə lider olaraq seçir.
Lev Tolstoy başqa bir misal gətirərək belə söyləyir: "Dənizlərdə böyük, həm də çox böyük bir gəminin Transatlantikə doğru istiqamət aldığını düşünün. Hərəkət zamanı sular onun önündən lent kimi keçib gedir. Həmin su şırnağının gəmini sürüdüyünü kim iddia edə bilər? Məlumdur ki, bu su axınını gəminin özü yaradır və özü qarşısında qovub aparır. Güc, əslində, gəminin özündədir. Axan su isə sadəcə bunun nəticəsidir".
Lev Tolstoy isə Karlilin düşücəsinin tamamilə əksini irəli sürərək deyir: "Həyatı yaradan, hadisələrin gedişatını, xüsusiyyət və formasını təyin edən tək-tək insanlar - Napaleonlar deyil, xalqın özüdür."