Tuba Uysal
@Lav_inya
Ben Tuba ağacıyım. Köklerim havada benim, toprağı bilmem. Bundandır hiçbir yere tutunamayışım. Dallarım yere doğru eğilir dünyaya, ancak köklerim göğe meyil verir hep Yaradan'a...
Emrolunduğun Gibi Dosdoğru Ol! (Hûd: 112)
Beşikten mezara...
Biraz su, biraz yeşillik her yer benim evimdir...
Kumru
41 okur puanıKasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"İnsanın açması gereken ilk kapı cömertlik kapısıydı. Bu kapının sahibi İbrahim peygamberdi.
İkinci kapımız rıza kapısıydı. Bu kapının mihmandarı İshak Peygamber'imizdi.
İnsanın Rabbe ulaşmadaki üçüncü kapısı sabırdı. Bu kapıda Eyüp peygamber otururdu.
Dördüncü kapımız hadiselerin işârî manasını bilmekti ki bu kapının sahibi Zekeriya Peygamber'imdi.
Beşinci yakınlık kapısıydi ki daha gelmemiş Yahya adlı peygamberindi.
Altıncı kapımız mana kapısıydı, Musa Peygamber'deydi anahtarı.
Yedincisi aşk kapısıydı. Onun da anahtarı yakında gelecek olan Mesih peygamber'in elindeydi.
Sekizinci kapı insandaydı. Fakr kapısıydı. Kendini her an O'nun huzurunda bilmekti ki bunun anahtarı en son peygamberdeydi."
Reklam
"Razıkımdan istediğim en büyük rızık, muhabbet rızkı olacaktı bundan böyle. Verileni değil, vereni sevmeliydim. Verdikleri, verene perde olmamalıydı. Dualara tutundum..."
Karanlık Duvarlar / A. Erdem BayazıtEdebiyat
İçimde yalnız ve yapraksız
Bir kavak ağacı büyüyor
- Çıplak ve göğe doğru -
Ama küskün, ama yalnız, ama yapraksız ve uzun
Bir ağlama duvarı bu...
Hanne ve bebeği Hz. Meryem1000Kitap
"Ahiret tomurcuğum sınavına anne karnında başlamıştı. İlk önce hasreti öğrendi. "Baba!" diyemeyecekti hiçbir zaman. Kim bilir ne hikmetler vardı? Bir erkekle tanışıklığı olmayacaktı.
Sabretmeliydim ki bebeğim sabırlı olsun. Kulluk için önce sabra alışmalıydı. O kurbandı, her anı kurb/an olmalıydı. Ana karnında başladı yavrumun kurb/anları.
O yetimdi artık.
Yetim,
bağsız kimse demekti.
Yetim,
dayanaksız, sahipsiz olandı.
Yetim,
Rabbin başkasına bırakmadığıydı."
Hanne ve bebeği Hz. Meryem1000Kitap
"Ruhum faniliğin acısıyla titredi; bebeğim fanilere küstü. İçime garipliğin hüznü çöktü; bebeğimin kalbi hüznü tanıdı. Yüreğime kimsesizlik indi; bebeğim kimsesizliği öğrendi. Ölen yalnız bir eş değildi, bir baba ölmüştü..."
Reklam