Beden, onu kaplayan deri ve onun taşıdığı, kıyafet, aksesuar ve süsler gibi unsurlar, toplumsal etkileşimde önemli bir alana sahiptir (Goffman, 2010). Aynı zamanda bunlar, kültüreldir; beden, farklı kültürel kodlar içinde farklı biçimlerde organize edilmektedir. Bununla birlikte beden ayrıca, bireyin kimliğinin ve benliğinin bir uzantısı, izdüşümü, bireyin kim ve ne olduğuna yönelik sembolik mesajlar taşıyan (toplumsal cinsiyet, statü, etnik
köken, din, zevk vb.) ve hatta bireyin, aslında olmadığı şey(mis) gibi kendini
sunabilmesine de toplumsal olarak hizmet eden bir araçtır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Örneğin, evsizlik, “kendiliğinden çeşitlilik” olarak nasıl anlaşılabilir ve böyle anlaşılması, evsizler için güzel karton kutularla göze daha hoş görünen barınaklar yapmak yoluyla soruna çözüm getirileceği anlamına mı gelir? Evet, Jane Jacobs önemli ve son birkaç yılda birçok şehircinin özümsediği bir noktayı ortaya koyar; fakat açıktır ki sorunun boyutları, Jacobs’un görüşlerinin işaret ettiğinden çok daha büyüktür. Bu güçlük, parktaki tatsız bir günde açıklığa kavuşacaktır. -Sözde- hukukun ve düzenin güçleri, evsizleri parktan çıkarmak, şiddetli çatışma yaşayan taraflar arasına engeller koymak için müdahale eder. Bundan sonra park, bir sömürü ve baskı alanı, Young’ın sömürü, marjinalleştirme, siyasî olarak güçsüzleştirme, kültürel emperyalizm ve şiddet olarak belirlediği baskının beş çeşit irinini akıtan açık bir yara durumuna gelir. “Asimile edilmemiş ötekiliğe açıklık” potansiyeli kırılır ve tıpkı 1950’lerin kozmopolit ve büyük ölçüde sivilleşmiş Beyrut’unun birden bire savaşan hiziplerin ve şiddetli çatışmaların kentsel girdabına düşmesi gibi, toplumsal yakınlığın şiddete dönüştüğünü görürüz. 
David Harvey
David HarveySosyal adalet kavramımız “farklılıkların eritilmesini değil, baskı altında tutulmaksızın grup farklılıklarının yeniden üretiminin desteklenmesini ve bu farklılıklara saygı gösterilmesini zorunlu kılar. David Harvey
David HarveyHer yerde, tüm çocuklar, zorunlu bir piyangoda eşit olmasada kendilerine bir şans verildiğini bilir. Uluslararası standardın varsayılan eşitliği, artık bu çocukların orijinal yoksulluklarını, okulu
bırakanların kendi kendilerine yaptığı ayrımcılkla birleştiriyor. Çocuklar yükselen beklentilere olan inançla eğitildiler, böylece okul dışında gelişen hayal kırıklıklarını, skolastik lütuftan reddedilmelerini kabul ederek içselleştirebilirler.
