Kendilerini bizim yerimize koysalar, tüm o acıları çekerken dayanabildiğimiz yere kadar dayanıp , belki biri faydalı bir şey söyler diye dikkat kesildiğimizde, karşılığında hep aynı ya tavsiyelerin,teskin edici sözlerin tekrarlandığını, nasıl utanç içinde yüzüstü bırakıldığımızı görecekler. Sadece bugünü düşündüğümüz sanılmasın. Uzaklardaki dağları parmakla gösterip,” oraya çık da bir bak, her şey daha net görünecek ” dediklerinde eminiz doğru söylüyorlar ,bundan şüphemiz yok ama bu korkunç karın ağrısına rağmen ,ağrıyı görmezden gelenlerin,” hadi ,hadi ,az kaldı şu dağın tepesine çık tamam” dan başka bir sözlerini işitmiyoruz .