Bir çocuğun duyguları ebeveynleri tarafından kabul edilmediği ya da geçerli görülmediği zaman, çocuk kendisi için de
aynı duygularla büyür. Bir yetişkin olarak, yoğun duygularına
çok az tolerans gösterir ya da hiç göstermez. Bu duyguları gömebilir ve kızgın, üzgün, gergin, öfkeli ya da mutlu olduğu için
kendini suçlayabilir. Duygularla ilgili doğal insani deneyimler,
gizli bir utanç kaynağı hâline gelir. “Benim sorunum ne?” kişinin kendisine çok sık sorduğu bir sorudur.
Duygusal olarak ihmal edilen çocuklar duyguları, kendileri ve başkalarının duyguları hakkında kör bir
noktayla büyürler. Ebeveyn olduklarında, kendi çocuklarının duygularından habersizdirler ve çocuklarını aynı kör noktaya
getirerek büyütürler.