Mehmet Gündüz
@Leomemo
Okul öncesi
5 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
İki şehrin iki ayrı hikayesi
Puan vermedi
Klasiktir. Klasiklerin her okunuşunda ayrı bir tat verdiği. Ayrı bir boyut sunduğu. Charles Dickens’ın “İki Şehrin Hikâyesi” böylesi bir klasik. Fransız Devrimi’nin çalkantılı zamanlarına doğru bizleri yolculuğa çıkaran, kişisel anlatılarla tarihi olayların iç içe geçtiği bir başyapıt. Canlı betimlemeleri, hikâye örgüsü ve kahramanların sıra dışı dönüşümleri ile okuyucuyu yakalamayı bilen, çağını ziyadesiyle aşmış bir yazarın kaleminden süzülen bir metin. Ardınca yirmi roman, onlarca öykü bırakan yazarın, “en iyi hikâyem” dediği bir eser.
Dickens’ın romanı sadece estetik anlatımıyla büyülememekte, aynı zamanda Londra ve Paris arasındaki karşıtlıklara keskin bir not düşmekte. Eserde bir yanda özveri, aşk ve kefaret temaları işlenirken, diğer yanda devrimin terörize şiddeti tasvir edilmekte. Londra-Paris hattında yazar, sosyo-politik bir ayrışmanın altını çizerken yan yana getirdiği iki şehir aracılığıyla dönemin çalkantılı doğasını resmeder.
Reklam
Hayaller ve acı gerçekler
Puan vermedi
Sayfaları çevirdikçe, Hosseini'nin sözleri içimde sarsılmaz bir hüzün uyandırdı. Bunlar sadece bir kitaptaki karakterler değil; gerçek hayatların yankıları, cezalandırılan, susturulan ve en basit özgürlüklerinden mahrum bırakılan kızlar ve kadınlar. 12 yaşından büyük kızların okula gitmesini yasaklayan son kararname, bu kitabı daha da içler acısı hale getirdi, çünkü "Bin Muhteşem Güneş"te tasvir edilen karanlığın geçmişin bir hatırası değil, yaşayan bir gerçeklik olduğu bilgisini güçlendirdi.
Mariam'ın umutsuzluğu ve Laila'nın umudu, Afganistan'ın trajik dokusundan geçen kırılmaz iplikler gibiydi, baskıcı yasaların ve kültürel sessizliğin zincirlerine hapsolmuş milyonlarca genç kızın bir hatırlatıcısı. Her bölümde, kırılan hayallerini, gömülen umutlarını ve nihayetinde yılmaz direncini hissettim. Haklarından ve onurlarından sürekli olarak mahrum bırakıldıkları bir dünyada, hayatta kalmak için hala küçük yollar buluyorlar ve bu farkındalık kalbimi hayranlık ve kederle sızlattı.
Bu kitap sadece bir hikaye değil, empati kurmaya, önemsemeye ve her Afgan kızının yaşama, öğrenme ve hayal kurma özgürlüğüne sahip olabileceği bir dünya için umut etmeye bir çağrı.
Direnişin destanı
Puan vermedi
Yaşar Kemal, İnce Memed’de sadece bir eşkıya hikayesi anlatmakla kalmaz, aynı zamanda evrensel temaları işler: Adalet ve eşitsizlik, doğa ve insan ilişkisi, eşkıyalık, umut ve direnişi işler. Böyle bir efsaneyi kendi diliyle okumak çok büyük ayrıcalık. Destansı bir direnişin hikayesidir İnce Memed. Toprağa bağlı insanların sömürüye, zulme ve ağalık sistemine karşı verdikleri destansı direnişin sembolüdür.
Herkesin içinde bir delilik saklı.
Puan vermedi
Şizofreni her zaman en ağır psikolojik vaka olarak düşünülmüştür. Aslında bu kitapta şizofreninin bambaşka bir yüzünü gördüm. Deborah’ın savunma mekanizması sonucunda ortaya çıkardığı yeni bir dünya ilk başlarda onu rahatlatan ve güvende hissettiren bir yerdi. Yani şizofrenlerin kendi dünyalarının aslında büyük bir rahatlama kaynağı olabileceğini hiç düşünmemiştim. Fakat “delilik” denen şey yani bu hastalık kendi oluşturdukları dünyanın acı vermesiyle ortaya çıkıyor. Bir anda gerçek ve hayal birbirine karışıyor. Deborah hangi dünyaya ait olduğunu bilmiyor. Onu her zaman koruyacağını söyleyen Yr’ye mi yoksa acılarla dolu gerçek dünyaya mı ait olması gerektiğini bilemez. Ama gerçek dünyayı deneyimledikçe ve korkularının gerçekten boş korkular olduğunu anlayınca gerçek dünya için çabalaması gerçek dünyayı seçmesini ve aslında oraya ait olduğunu anlamasını sağlar.
Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç. Victor
Puan vermedi
Victor Hugo’nun Quasimodo’nun çingene kızı güzeller güzeli Esmeralda’ya olan aşkının anlatıldığı bilinen kitap aslında Ortaçağ Avrupası’nın tarihini anlatır. Hugo bütün kitaplarında ve oyunlarında olduğu gibi eleştiri yaparak başlar kitaba. Dini bir piyesi konu olan ilk bölüm, dönemin burjuva sınıfının dinsel ögeleri kullanarak halka yaşattığı birtakım durumları, statüsel farkların yarattığı adaletsizliği tasvir eder. İlk bölümden son bölüme kadar betimlemeyi o kadar iyi yapar ki Victor Hugo Paris sokaklarında geziyormuş hissine kapılırsınız.Esmeralda’nın danslarına tanıklık etmiş gibi hissedersiniz , sürekli Frollo’nun kapüşonundan görünen karanlık yüzünü hayal edersiniz ve hatta köşede gizlenen kambur Quasimodo da ara ara sizi korkutur.