⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Az, çoktur. Kelimeler birbirini küçültür, ve sessizlik çok şey öğretir insana; en çok, insan olmayı.
İnsanın sevdiğinin yanında susması gerekir, onu derin bir sessizlikte boğmasını; yaşadığını veya öldüğünü tartması gerekir bazen.
-
— Sessizlik ve azlık çok şeydir, her şeydir. —
—
Seni seven biri, sana sessizlik cesaretini verebilmeli,
Zira azla yetinen şiir yazar..
Onun titizliğiyle şair oldum; çünkü hafifti…
Azdı hep, gözyaşımla ters orantıydı.
Bundan geldiğinde, duygularımın çokluğuyla sanatı yaratırdım bedenimde,
Evrene yayardım, gitmesin diye.
Gittiğindeyse, daha çok yazardım.
Çünkü biz, azla çok olduk.
-
Günlük durağan ilişkiler, ne denli fazlaysa
Gözümüze o denli az gözükür.
Fazla tepkiler, fazla kıyafetler gibidir ilişkinin sıkıcı öyküsü.
Çünkü azdır, sıradandır, hafiftir.
Güçlü duygular ruhta, boğazda düğümlenen cümle gibi yakar kendini.
-
Aşk bozmaz kendini,
Günlerle haftalarla,
Sonsuzdur o; ve azla yetinir, sessizlik gibi.
Hep boğazda, ruhta yanar durur
En sonunda var eder sanattaki cennetini.
-Letavitsa.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Anneme senden bahsettim,
Seni benden çok sevdi.
Anladı, yaşama senin için tutunduğumu..
Anneme senden bahsettim ve aşktan güç aldı.
Tüm kusurların bir yana, zaaflarını şiir edip okudum o’na..
Sanki hiç var olmamışsın gibi.
Sanki ölüp dirilmişim gibi.
İnsan sevdiğini yalnızca Tanrı’ya anlatır
Bir hayalmişsin gibi konuştum onunla, ağladım.
Tüm sanat böyle var oluyor dediler,
Dediler, konuştular ve gittiler,
Güneş doğmayı bıraktığında yalnızca susanlar kalır, hiç konuşmayanlar.
İnsan çalışır, başarır da
Sevmeyi, aşkı, sanatı aşamaz; güçtür bu
Benim için, tek gerçek başarıdır.
Anlamak zordur diyorum bu yüzden.
Ve seviyorum acıyı senin yüzünden.
“Yaşam bir hiçlikten doğuyor, koca bir hiçlikten..
Varoluş koca bir yanılsamayla var oluyor, tüm kayalar en tepeye yuvarlanıyor
En sonunda bilinmezliğe, hatta hiçliğe dönüyoruz.”
Uzat gözyaşlarını ve ağla;
Neden utanıyorsun bu masumiyetten?
İnsanlar seni çözemez,
Göremez gözleri etten,
Kemikten ve somuttan başka
Elde tutulmayacak, kutsal şeyi
Uzat başını kucağıma ve ağla;
Neden gülemiyorsun bunca acıya rağmen?
Bilmediğin dilde şiir yazamıyorum,
Tüm dilleri öğrenmelisin
Açmayan çiçeklerin
Tohumlarını tekrar ekmelisin
Ben aşkı sevdiğim kadar konuşuyorum,
Bazen tamamen susuyorum,
Bazen tamamen bağırıyorum sanata
Ve seninle ayılıyorum
Rüya gibi yaşamak; ağlayınca
Sevince, özleyince hayal meyal diğerleri
Korkunca, kaçınca; güzelliğin laneti gibi
Laneti kaldırmak gibi yaşamak; sana yazınca
—
Ve Türkçe dışında,
yapamıyorum kelime oyunlarını,
Öğrensem de, tıpkı mutluluk gibi;