⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Seni lüks içinde yaşatacak şey para değil; sevgi.
Sevginin kutsallığında sarhoş olduğunda; tüm gördüğün gerçeklik birer yalan olacak; yaşadığını, en önemlisi ruhunun varlığını hissedeceksin.
Tanrı da bunu yaptı; evreni, görülmeyeni yarattı.
İşte şairlerin tüm gördüğü bu;
İnsanlardan tiksinti ve onların açlığı.
Ruh bir kez kendini bulduğunda, dışarıdan hiçbir gereksinime aldanmaz, hiçbir şeye, hiç kimseye ihtiyacı kalmaz. Yeni dünyanın bize yaptığı aşağılama bu; ruhsal açlık, kayıp ve cehalet.
Düşünmemenin, sorgulamamanın ne hâle getirdiğini hiçbir zaman anlayamaz uyuyan kişi, derin, haz dolu bir uykudadır; onu uyandırmaya çalışanlardan ise tüm hazlarıyla nefret eder.
Zalimler, Sokrates’i ölüme mahkûm etti, sonsuza dek yaşadı o, ölürken -uğurlu sözlerle ölmek gerek- dedi. Sonra hiç benzi solmadan, korkmadan, tereddüt etmeden zehri içti.
“Nasıl doğuşumuz bizim için her şeyin doğuşu olduysa, ölümümüz de her şeyin ölümü olacaktır.”
-L.