⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
“Tanrı’nın varlığına inanır mısınız?” Diyorlar,
aslında inandığım tek şey bu, varlığını bulanlar içindekileri de buluyor nasılsa, aşka inananlar Tanrı’ya inanıyor. İçindeki Tanrı’ya.
O sabah, aklımda seninle tanışmak, aşkı aramak yoktu fakat zihnim tutuldu, yüreğim attı ruhumda, büyük bir eşikte dans etti ruhumun şiirleri, ellerim o yöne ilerledi, ruhum koştu sana, ellerim buldu seni; başladı kıyamet.
Çoğu insan kıyameti “dünyanın sonu” olarak tanımlar. Ben dünyayı yeni bir başlangıç, yeni bir doğum olarak gördüm seni bulduğumda. Ölüm aciz kalır…
ölmek güzeldir aslında, hakikaten güzeldir, yeni başlangıçlar güzel derler, ben yeniliği sevmiyordum; seni sevdikten sonra hiç yenilenmedim. İnsanların bataklarına girmedim hiç, orada yaşasam da lotusa benzer yenilendim, sana olan sevgimi yeniledim her daim. Bence sevgi sonsuzluğa benzer; tıpkı bir bakışta sevebileceğim ruhun gibi. Bazı bakışlar ruhta sonsuz etki bırakır, okyanus rengini kaybetmez, dalgaları aldıkça derinleşir, içtikçe içer suyunu, dalgalar da yazdığım şiirlerdir belki, derinleşiyorlar mı bilmiyorum lâkin kudretli vurdukları kesin.
“Bazen hayatta öyle karşılaşmalar olur ki, hem de hiç tanımadığımız insanlarla, bir tek sözcük bile konuşmadan, birdenbire, tek bir bakışla ilgilenmeye başlayıveririz.”
“Sonra öğrendim bunun asla olmayacağını, insanların değişmeyeceğini ve onları kimsenin değiştiremeyeceğini ve bunun çabalamaya değmediğini! Evet, böyledir!”