⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
“Namuslu olmak sizi diğer insanlardan üstün yapmaz, övünme hakkını vermez, zaten herkes yaşadığı sürece namuslu olmak zorundadır.”
Bir resim yap, sonra yak.
Gün gelirse umut biter, ömür biter gün bitmeden.
Ölüm gelir senden gitmeden, o’dur doğumla gelen.
Benden önce gelendir o, aşkımı mektup edendir.
Senden gitmeden kendime getirendir, için için mavidir.
Hatta gece yarısı yazdığım şiirdir belki,
Ölümsüz umutlar ölüm gibi çiçek açar yastığımda.
Sana yazdığımda, ölüm de şiirdir belki
Alışagelmiş şiirde imgeyi azaltır yüreğim zihnime sorduğunda.
Ben ölüme dayanan ne varsa adına soruyorum,
Kendi adımı alıyorum sordukça, adımı arıyorum,
Yaşanmaya değer ne varsa kalbimde, adınla yaşıyorum,
En derinlerde, uçsuz bucaksız kentlerle sinematik seyir düzenliyorum ordulara, şiirini anlatıyorum.
Biliyorsun,
Sevdiğimin adını kimseye söylemem ben, dışavurumda şiiri kullanıyorum, sözlerimdi aşkına gelen,
Benden sonra gelmesen de kelimelerdir ölümüne eşlik eden.
Görüyorsun,
Yaşayamıyorum gözünün önünden gitmeden,
Hangi fırçayı elime aldıysam, kirpiklerindi sanki, Gözyaşlarını boyardım yoğun maviden,
Bir resim çizerdim, çizdikçe eskiyen,
Mavi ediyorum aşkım adına, tuvalin adını mavi koyuyorum.
- Letavitsa.
Kabul edersiniz ki, herkesin bir takım kusurları vardır… Birçok kimsede, hatta parmakla gösterilmeye alışılmış insanlarda bile daha fazla kusur vardır.
