⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Yazar
İstanbul
8 Mart
40 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Evren hakkında ne kadar çok şey bilirsen, amacına o kadar hızlı ulaşırsın. Vizyon her şeydir.
Frekans, evrenin içindeki benliğin, ahlaki meleklerinin kanatları, sen seni yapanı, yeniden yaratanı bilmek, öfkelendiğinde dahi sakince süzülmek büyümenin, gücün cesaretidir. Kaçma, koru ve tanı kendini.
Hayalin için çabalasan bile, vizyonun yoksa bir hiçsin. İnsan bir an bile durmamalı, büyük uyku yaşamda değil, ölümde.
Reklam
“Sen ölmek istemiyorsun, senin içinde Tanrı’dan çok büyük parça var;
Ruhuna sığmayacak, sonsuzluğa uzanacak bir insan sevgisi..
Sen aciziyete karşı başkaldırıyorsun, dünyaya ait değilsin çünkü Tanrı’nın ruhunda bulunmak istiyorsun.”
İnsan trajedisi.. ah ne acıdır. İnsanı kendinden, yaşamdan eder. Oysa intihara meyilliler çok yaşamaya katlanamaz, çok yaşamaktan korkar, çok yaşamaktan yorulur.. diğerleri bir yalanın içinde dönerken, intihara meyilli kişi gerçekliğin içindeki acıda çiçek yetiştirmeye benzer.
En sonunda başarır da, yaşamayı becerirse
Gözyaşlarımla, acıyla koca bir sanat büyüttüm;
Resim, heykel, müzik, edebiyat, felsefe, sinema..
Koskoca bir sanat.. yetmedi acıma.
Yalnızca ölüm açtırabilir çiçeğimi;
Herkes ruhunu bekliyor burada
Doğumdan sonra, ölümden önceki “hayat” yaşamında;
Herkes kaybettiğini arar, bulmak istediğini anlar.
Herkesin vardır bir yarası,
Farkında olmasa da.
Yıldızlar da ay ile gecede
Binlerce saat kalmak istiyorlar
Tıpkı dudaklarında kalmak istediğim gibi
Sevişmelerimiz tıpkı geceyle gündüz gibi
Saatler boyu uzanır saçlarının koyu dalgalarına
Yıllar boyunca gezindi beynimin sahaflarında
Sonra küçük bir çocuk gibi, bağırdım 19 yaşında Tanrı’ya:
“Oysa onunla daha çok sevişmek istiyordum!”
İnsan sevmelere sevişmelere bakmalara doyamaz
Boğazımdaki yumruya değin doyduğumdu şiir
Üstelik gözyaşlarıyla
Buna mecbur muyuz gerçekten?
Dünya arzuyla sınayacak kadar acımasız mı? Bu irade ile güçlü olmamı isteyecek kadar sever mi beni?
Ve neden giderek dünyaya benziyorum insanların gözünde?
“Görüyor musun olanı, sana benzemek için yapıyorlar hepsini,
Ama güzellik kopyalanamaz, eşsiz ve tektir
Tanrı gibi…”
Şiir belgeseli (sadece vahşi hayvanları izliyordum..)Edebiyat
Birçoğunluğu öldü, sevdiklerin öldü,
Ve gezdiğinde yalın mezarlarda
Şarkılarını söylüyorlar derin bir çığlıkla;
Bak, sen hâlâ hayattasın,
Ve bir hayal uğruna yaşamdasın,
Kur hayalini, al nefesini ve yaşa,
Vahşi bir hayvan, yalnız bir kurt gibi
Kimseye ihtiyaç duyma!
Zira ihtiyaç duyanlar muhtaç olanlardır
Hayaline karşı avcısın sen,
Rahatına düşkün değil, yaşayan ölülüğe küskünsün
Bakma kimseye ne der diye,
Ve yaşa hayatını
Avla, kaç, kovala
Bırak vahşi ve kötü desinler,
Kimse sana yetişemez,
Ve yalnızlığa dayanamaz başkasının hayatına savurduğu kötü sözleriyle
İnsan yalnız kalmalı, kalmalı da
Yalnızlığına sarılmalı
Sonra vahşi bir kaplan gibi
Hayallerine kavuşmalı
Yeniler gezdiğinde mezarında,
Ziyan olmuşları değil
Hayal kurmuşları, dibine kadar yaşamışları görür