⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
“Bana öyle geliyordu ki, hiç öğrenmemiş olduğum, ama yine de çok iyi bildiğim bir şeyi, yani yaşamayı unutuyordum.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“ 
Sabahattin Ali Mesela her tarafı ormanla sarılı yüksek bir dağda ufak bir kulübede ömrümün sonuna kadar kimseyle görüşmeden yaşamak, taşlar, yapraklarla konuşmak ve düşünmek istiyorum…”
Sabahattin Ali Mesela her tarafı ormanla sarılı yüksek bir dağda ufak bir kulübede ömrümün sonuna kadar kimseyle görüşmeden yaşamak, taşlar, yapraklarla konuşmak ve düşünmek istiyorum…”Aralık’ta üç adım.
Tanışmamıza bir gün kala, yüreğim atmak ister bendimi denizlere,
Nedir nefes alıyorken yaşamamak, bakıyorken görememek sensizlere,
Çocuklar bayırlardan koşuyor sana, görüyorum, bir tek ben duruyorum uçurumun başında,
Yaşama nedenim de yoktu esasında, şiirim yoktu, yeteneğime yazardım sayfalarca.
Aralık atınca beni denizlerine, kıyılarda köşelerde seni buldum,
Bizi buldum,
Görüyordu gözlerim bakmasa da,
Ki bakmadım hiç başkasına,
Çizdiklerim, söylediklerim sanaydı,
derinlerime bi’ sanattı,
Sana yazdım yüzlerce-binlerce şiir, aklım hiç susmadı, oysa sessiz değilmişim ben seni tanımamışım çocukken, şiirlerim bi’ sanaydı.
Yıllar geçince anlıyorum niçin şiir yazmak,
Tanrı’ya tutunup, sende yaşamak kadar hüzünlü
Gökler de görür mü gördüğümüzü,
Ölümle çiçek açınca, seninle büyüyünce, derine inince hiç olmadığım yerlerde,
Ruhu ihtiyar ağaçlardan meyveler büyütüp evrene sunmak.
Dağılmak daha sonra, ölümle çiçek açmak.
Bi’ sanaydı sözlerim, şiirlerim bi’ sanattı.
-letavitsa
Ben seni Aralık’ta sevdim.
Mevsimler değişiyor ruhumun serin karanlığında,
İçler ruha değişmeksizin meçhul, biliyorum..
Dışım kapanıyor, kaçıyor çünkü insanlar soyunmuş dünyanın soysuz namında.
Nasıl sevilir, nasıl imgelenir ay’a anlatıyorum.
Nasıl bulurum seni yağmurun, karın insanların namussuzluğunu örttüğü,
Bembeyaz Aralık’ta?
Evrenin gözlerinde kökler büyüttüğü,
Sevginin bucağında; bizim aralığımızda.
Aramızda doğalar var, aramızda dünyalar var,
Gözükmeyen yeraltı, ulaşılmayacak mavi gökyüzü,
İçinde barındırdığın sonsuz evren var,
Ben sana doğuyorum, sonsuz evreni içimin ücra köşelerinde yaşatıyorum böylelikle dünya bozmuyor büyümüzü.
-Letavitsa.