Sevgili Vera,
Bu satırları sana yazarken, içimde tarifsiz bir boşluk ve pişmanlık var. Belki de bu mektup, hayatımda geride bırakacağım son iz olacak. Sana veda etmek, bana yaşadığım tüm acıların en büyüğünü tattırıyor. Fakat biliyorum ki, benim gölgemle yaşaman, sana sadece keder getirecek.
Hayatım boyunca neyi aradığımı bilmeden yaşadım; huzuru, sevgiyi, anlamı… Her seferinde elimde kalan yalnızca yorgun bir kalp ve kırık hayaller oldu. Senin yanında, kısa bir süreliğine de olsa, başka biri olabileceğime inandım. Fakat kendi doğamdan kaçamayacağımı anladım.
Beni affet. Sana hak ettiğin mutluluğu veremedim. Eğer bir gün, uzak bir diyarda, bir yabancının gözlerinde beni hatırlarsan, bil ki o gözlerdeki hüzün, bana ait.
Sonsuz bir özlemle,
Peçorin