Levlâ
@Levla_389
Dünyaya getirdim ben ölümü, kendimle.
Kendimi istediğim kadar çok istedim ölümü....
≈Nilgün Marmara≈
Şu anda okuduğu kitaplar
Küsecek kadar sevmeli insan birini
O gelince küsmeli: Nerdeydin bunca zaman
Niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu
Demeli, o varken de kimseye küsmemeli
Reklam
Dönmek istersin de dönemezsin bazen. Bir gün dönebileceğini sanırsın giderken. Bırakamadıklarını bir dosta emanet edersin bu yüzden. Bir gün mutlaka dönüp geri alacağını söylerken tereddüt etmezsin. Ama bir bakarsın ki, geride kalmış hepsi. Boğazına bir çıkmaz düğümlenir. Dönmek istersin de dönemezsin bazen. Yollar kilitlenir.
Bihter hep, yanlış toprağa düşmüş, kendi ikliminden uzakta yeşermiş yabani bir bitki gibi hissetti kendini. Anlaşılmamak üzere yaratıldığından şüphelendiği zamanlar oldu.
Neden bilmiyorum Reha, ne zaman bir çocuk görsem, karşı konulmaz bir merhamet hissiyle doluyorum. Çocukları kıramıyorum, onlara bağıramıyorum; ne olursa olsun, bir çocuğa bir türlü “hayır” diyemiyorum. Bir çocuğun saçlarında parmaklarımı gezdirdiğimde, çünkü, Reha, parmaklarımı kendi saçlarımda gezdirdiğimi zannediyorum. Kendi incinmiş çocukluğumu ancak böyle tamir edebiliyorum.
Benim doğumum her şeyin düzgün işlediği bir dünyada yapılması beklenmeyen bir gaf gibiydi. Evsizliğimi “ev”li insanlardan korkunç bir sır gibi saklardım.
Reklam