Yaşamımda ilk kez onca şair tarafından dile getirilen,onca düşünür tarafından nihai bilgelik olarak ortaya konan gerçeği gördüm.Gerçek:İnsanın özleyebileceği nihai ve en yüksek hedef,sevgidir.O anda,insan şiirinin ve insan düşünce ve inancının vermesi gereken gizin anlamını kavradım.İnsanın sevgiyle ve sevgi içinde kurtuluşu.Dünyada hiç bir şeyi kalmayan insanın,kısa bir an için de olsa, sevdiği insana ilişkin düşüncelerle ne kadar mutlu olabileceğini anladım.Tam bir yalnızlık konumunda,insan kendini
olumlu eylemle dile getiremediği, çektiği acılara doğru bir tavırla -onurlu bir tavırla -katlanmaktan başka yapacak bir şeyi olmadığı zaman sevdiği insana ilişkin içinde taşıdığı imgeye sevgiyle yogunlaşarak doyuma ulaşabiliyordu.