E.
@Liddya
Puan vermedi·192 syf.·
2026 20. kitabı
Reklam
"Sen yokken..." diye başlıyordu her olayı anlatmaya, sanki yokluğum bir romanın biten bölümüydü.
Duygular andır, gelir geçer. İnsansak eğer, bir duygudan bir duyguya geçeriz. Her birinde sonsuza kadar kalacağımızı sanırız. Ask mı? Hiç bitmeyecek ki.. Ölüm mü? Hiç gelmeyecek ki. Ömür boyunca defalarca doğarız ve ölürüz.
Hayatta ben en çok babamı sevdim. Ben Ali'de babamı aradım. Sonra babam yaşındaki adamlarda Ali'yi aradım. Babamda eski babamı aradım. Bu zincir böyle giderken Osman bende annesini aradı. Ben kendimi annesiz hissettiğim icin anne olmaya korktum. Benden iyi bir anne çıkmamasından, kendi parçamdan yaratacağım varlığın, sefillikte beni geçmesinden korktum. Doğurmadım. Ama Osman'ın annesi oldum. Osman'ın annesi olduğum anlar bir sonraki güne uyanmama yaradı.
Ezcümle, herkes varlığındaki boşluğu doldurmak istiyor. Dolduramadan ölüyor. Ama uğraşma boşuna, o boşluk dolmaz! Varolmanın boșluğu o! Dolsa biz, biz olmayız.
Reklam