Lifesypmtoms
@Lifesymptoms
null
Bolşevik ihtilali sonrası yaşanan iç savaşta tüm eski alışkanlıkların yok olması için gösterilen çaba, insanın kendi içinde yaşayacağı devrim, devrimin insana ve halka dönüştürülmesi, anlatılması, yaşamın içine yerleşmesini bu kadar detayıyla anlatan iyi bir roman okumamıştım. Çimento’yla tanışmış olmak yazarın diğer kitapları için de bir yol açtı. Komünist bireyin yerleşmiş alışkanlıkları, sözde ahlakını komünist ahlaka dönüştürmesi için yapılan mücadeleler. Belki Ortadoğulu yanımız kitapta varolan insan ilişkilerini reddedecek, bazen anlayacak ama sonunda iyi gelecektir. Gleb yoldaşın dediği gibi “Büyük sözler değildir bize gerekli olan yoldaşlar.. Gevezelik değildir istediğimiz... Kafamızı sağlam ve uyanık tutmak, işe sımsıkı sarılmaktır bizim meselemiz...”
Zweig; yaşamı boyunca sorguladığı en mühim durumun tespitini bu hikayesinde yapmıştır. Savaş karşıtlığı ile bilinmesine rağmen, vatanperverlik ile iktidarların ve onlara körü körüne inanan halkların adına da düşüncelerini belirtmiş, insan yanı galip çıkmıştır. Nitekim, Paula’nın da dediği gibi “ devlet bile insanı cinayet işlemeye zorlayamaz.”
Zweig; varlıklı ve sahte itibarlarla dolu aslında ahlak yoksunu bir yaşamın bir sürgünle yalnızlaştırılan bir kadını nasıl ölüme ittiğini incelikle göstermiş, sahte hazların ve boş kalabalıkların yoksunluğunun bile kendini bilmeyen, iç ahlakı olmayan, sorgulamayan biri için ne denli önemli olduğunu ölümle sonlandırarak açıklamıştır. 56 sayfalık bir tahlil.
Zweig; anlaşılabilir bir burjuva insan karakteri yorumlamış. İçinde yaşadığı hissedememe durumu toplumsal kaygıları olmayışında saklı. Güzel bir eser.
