“Bütün gece neş’eli geçti. Neriman bu mahallede, bu evin içinde, bu gaz lâmbası, bu ihtiyar adam, bu dökülmüş sıvalar, bu eğrilmiş korniş ve çatlamış eski atlas perdeler karşısında, bu yeni silinmiş küflü tahta kokuları arasında insanın mes’ut olabileceğini görüyordu ve bu evde geçen neş’eli günlerini hatırladı. Şinasi de, koca olarak bu eve gelebilir ve herkesin paylaştığı müşterek bir saadet içinde, Neriman, vicdan azabı duymadan mes’ut olabilirdi. Fakat ne idi, arasıra Neriman’ı yakalayan o kuvvetli arzu ki bu bunların hepsine karşı nefret, isyan uyandırıyordu.”