Loja
@Lojq
Kendimizi çok büyütüyoruz gözümüzde. Şu koca evrende küçücük bir atom tanesiyiz alt tarafı.
İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı. Demek ki duygular, şu karşımdaki ışıl ışıl parıltılı gök gibi aslında birer resimdiler.
Bu tuhaf değil miydi? İnsanın sevdiği, kıymetli bir şeyini kuyuda bırakıp sonra da unutması acaba neyin işaretiydi?
Puan vermedi·448 syf.·
2022 52. kitabı
