#206694328#202721212#204499584
“Ormanda yol ikiye ayrıldı ve ben daha az kullanılmış olanını seçtim. Bu hayatımdaki tüm farkı yarattı.”
-Dead Poets Society (1989)
Kitaptaki karakterlerin yaşadıklarında kendinizde bir parça bulduysanız, sakın unutmayın: işler düzelecek, siz önemlisiniz, yerinizi kimse alamaz.
Dayanın. Kabilenizi bulacaksınız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hiçbir çocuk farklı olmak istemez. Ait olmak isterler, diğer çocukların onayını almak isterler ve çoğu durumda topluma tek başlarına karşı çıkacak kadar zihnen güçlü olmazlar. Büyüdükçe birçoğumuz bu beceriyi kazanırız. Kendini gerçekten sevmenin en iyi his olduğunu öğreniriz, etrafımızdakiler sevmiyor olsa bile. Artık umurumuzda olmadığını anlayıp mutlu oluruz.
Üstelik çok iyi bir histir.
Artık insanın değer verdiği bir arkadaşının olmasının ne kadar önemli olduğunu, bu büyük, kocaman dünyada o popüler çocukların aslında hiç önemi olmadığını fark ettim.
Ne kadar sabun ve su kullanırsam kullanayım, tırnaklarım ne kadar temiz, saçlarım ne kadar güzel olursa olsun, kendi içimde nefret ettiğim özellikleri değiştiremiyordum.
Çekingen oluşumu mesela. Doğrucu oluşumu ve kuralları hiç bozmamamı. Büyük grupların içinde rahatsız hissettiğimi ve insanlarla o kadar kolay konuşamadığımı. Diğer çocukların sevdiği müzik ve filmleri sevmediğimi.
Onlara uymuyordum işte, bu kadar.
Etrafımdaki diğer çocuklarla hiç ortak noktam yoktu ve küçük bir alana kapalı olduğum için de ortak noktam olan kimseyi bulamıyordum. Sürekli hiçbir yere ait değilmiş gibi hissediyordum. Sanki partiye izinsiz girmiştim de insanlar mesajı alıp artık gitmemi bekliyordu.