Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Bir daha dönüp bakmayacağım dünyaya
Penceremde bekleyen sabahlar,
Masamda yarım kalan hayaller
Hepsi benden habersiz yaşamaya devam edecek.
Ne tuhaf...
insan bir ömür kuruyor,
Sonra bir avuç sessizliğe sığıyor.
Bir gün annemin sesi ulaşamayacak bana.
Dostlarım kapımı çalamayacak.
Sevdiğim sarkılar çalsa da bir yerlerde,
Kulaklarım duymayacak artık.
Gökyüzü aynı mavi olacak belki, Kuşlar yine uçacak,
Çocuklar yine gülecek sokaklarda,
Ama ben olmayacağım.
Ne var bir rüzgar esse
Seni bana getirse
Ben, sen olup sarsam yaralarımı,
Sen, ben olup hissetsen kırgınlıklarımı,
Belki o zaman anlarsın beni
Onca yarama rağmen seni nasıl
sevdiğimi...
kilo vermek gerektiğini farkedip bunu bilirken, yine aynı beyin vücuda gizli gizli yağ depolama komutu gönderir, gavat icerden olunca kapı kilit tutmaz gördüğünüz gibi zayıflayamamanız ondan yani.