İnsanken melek oluvermeyi isteyen kendi için bir şey yapamaz .Olduğundan daha iyi olmaz ;çünki kendisi ortada kalmayınca kim tadacak ,değerlemdirecek bu değişmeyi onun yerine ?
Yaşadığımız dostluk,yeri geldiğinde kavgacı olmadı mı sağlam ve cömert de değildir.Nazlı ,yapmacık bir hava ,karşısındakini kırma korkusu ,gereksiz özen ,dostluğa rahat soluk aldırmaz .Sonunda yaşadığımız havada asılı kalmış ,yavan bir dostluk olur ...
Ruh ne kadar yumuşak olur ,ne kadar az karşı koyarsa ona bir şeyi mühürlemek o kadar kolay olur .Hele ruh ,bomboş olursa ilk inandığının ağırlığı altında daha da kolaylıkla eğilir..
Böylece ,bir irmak büyük olmasın isterse
Daha büyüğünü bilmeyene büyük gelir.
Bir ağaç,bir insan da öyle.Her şeyde,
En büyük gördüğümüzü devleştiririz.
Lucretius.