Mehlika
@MEHLIKATEPEBASI
Her şeyin olmaması gerektiği gibi yaşandığı zamanlardı. Aylardan ocaktı, hava 22 derece. Şeftali ve kiraz ağaçları tomurcuklanmış, herkes bu sıcakta evlere kapanmıs, dağları bir sessizliktirdir sarmış. Üstümde siyah balıkçı yaka kazak, kalın mı kalın bir mont, nasıl üşüyorum bir bilsen. Gündüzler öyle karanlık, geceler de bir o kadar aydınlık. Dedim ya, nasıl olmaması gerekiyorsa her sey öylece yaşanıyordu.
Çiçeklerin adını bilmeden de yaşıyormuş insan, kokularını içine pek fazla çekmeden. "Kanatır ruhumu mazide kalan hatıralar" diye devam ediyormus şarkıya Münir Nurettin. Oysa agrı vermez hale geliyor zamanla yaşanmışlıklar.
En ağırı buydu. İnsan acısına da bir muhatap arar. Niyeydi, nasıldı öğrenmek ister. Sorular içinde cevapsız kalmak hayatta tanıdığım en acı deneyimdi.
Kaç defa silkelendim. Artık yeter bugün uyandığım yeni bir gün bu yeni bir sayfa dedim kendime tokat bile attım ama aynı gün aynı yırtık sayfa işte. Üstü karalı altı çizili onca hatıra yüzüme yüzüme tükürdü. Yetmedi mi?
"İnsan umut ettiği sürece yaşar" diye çok klasik bir laf vardır. Yaşamak için umut etmek zorundayız. Buna mecburuz. Sen yıllardır kaybettiğin şu umutları nereye sakladıysan bir an önce çıkar artık. Dünyaya, Tanrıya ve Tanrının bize bahşettiği hayata küsemeyiz. Kırılabiliriz, üzülebiliriz, bazen isyan bile edebiliriz ama bunu çok uzatmaya ve küsmeye hakkımız yok.
Sayfa 182
