Önünde sonunda öfkeni tetikleyecek bir şey yaşanacağına artık ikna olduğumuz için de bu durum bizi pek rahatsız etmiyordu. Düzenli tehditlerine karşı da duyarsızlaşmıştık; sahici bir şekilde dayak yemenin de o kadar tehlikeli olmadığına zamanla emin olmaya başladık. Huysuz, dikkatsiz, asi çocuklar olup çıktık; sürekli kaçmayı düşünüyorduk, daha çok içsel bir kaçıştı bu.