Kardeşler, diyordu, kardeşler
Silerek kirpiklerine süzülen heyecanını Güneşten bile eşit alamıyoruz payımızı Yağmurdan, rüzgârdan, kardan...
Bir şehrayin gibi başımızın üzerinden Döne döne geçip gidiyor da mevsimler Kederinden başka bir şey düşmüyor payımıza.
Öyle bir garip makine ki bu
Ne bizsiz işliyor, ne bizden yana
Bir karşı güce dönüşüyor ürettiğimiz ne varsa
Elimizden çıktıktan sonra
Bir sonsuz uzaklığa/akan bir yıldıza. Mutluluk bir kız gibi sakınıyor kendini Paranın güvenli korunaklarında Mutsuzluk üstümüzde inatçı bir alıcı kuş Hiçbir yere gitmiyor.
Kardeşler, diyordu, kardeşler
Bir çocuk aklı bile yeter
Görmek için bunları
Bir çocuk cesareti, bir çocuk saflığı... Kaldırın başınızı...
Kardeşler...
bir çocuk...
yarın...
Unutmayın...
susmayın...
korkmayın...