Noah
@Maernn
“Bir insan, olabileceğinin en üstü olmalıdır.”
-Abraham Maslow
Unbreakable
Renkli bir kişilik.
Hasta Koordinatörü
Lisans
Antalya
Antalya
40 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Naso bizlere öğretiyor ki aslında insanlar olarak gerçekten de karmaşık varlıklar değiliz. Neredeyse iki bin yıl öncesinden gelme tavsiyeleri ve kendince kurguladığı oyunları günümüz aklıyla düşündüğümüzde bile doğruluğundan hiçbir şey kaybetmiyor.
Kitaba başlarken Naso'nun başına neler geldiğini bilen bir insan olarak içimi garip bir hüzün kapladı. Kesinlikle yaşadığı çağlar için bile iddialı ve sansasyonel bir kitap olduğu açık, ancak dilerdim ki sonu böyle olmasaydı.
Tabuları yıkan ayıp, iffet, görgü kurallarını paramparça eden Ovidius'un görüşleri yaşarken cezalandırılmak yerine kabullenilmiş olsaydı günümüzde çok daha farklı bir dünyada yaşıyor olabilirdik.
Okuyun, okutun kesinlikle çarpıcı bir eser.
Özellikle felsefi metinlerin tekrar tekrar okunması ve tam olarak özümsenmeye çalışılması gerçekten zordur doğaları gereği. De Fato'yu okuyana kadar da benim davranışım bu yöndeydi ancak kitap içeriği, kurduğu bağlantıları ve mantık sistematiğiyle beni zincire vurdu desem yeridir. Anlamak için açıklamaları dahil 2, açıklama kısmı olmadan 4 defa okudum ve kesinlikle pişman olduğumu söyleyemem.
Hep kendimize sorduğumuz kaderin varlığı, özgür iradenin mümkünatı, rastlantı/talih konularını öyle derin ve her yönden işlemiş ki Cicero insanı gerçekten hayrete düşürüyor, paragrafları sırf gerçekten anlamak için tekrar tekrar okutturuyor.
İşleniş bakımından karşıt fikirlerin birbirlerine göre durumları, hangi fikrin hangi duruma uygun kaçtığı veya kesinlikle doğru olamayacağı şeklinde ilerleyen kitap ilginç bir şekilde boğucu olmak yerine zihinde daha oturaklı bir yer ediniyor kendine.
Son olarak özellikle semavi dinlerde bulunan kader anlayışın, ''anlaşılamazlığı'' nedeniyle De Fato'nun herkes tarafından okunmasını şiddetle tavsiye ederim, yoracağına eminim ancak buna değer.
Böyle bir eseri bitirdikten sonra üstüne birkaç satır yazmamak usta yazara büyük kabalık olurdu diyorum ve kalemime sarılıyorum.
İlk görüşte göz korkutan, bu kitap biter mi dediğim resmen bir tuğla büyüklüğünde olan şaheseri kısa bir zamanda bitirmiş bulunuyorum.
Yer yer yükselip alçalan, heyecanlandırıp bir anda meraktan çatlatan enfes bir yapımdı. Dostoyevski bütün hünerini karakter ve durum betimlemelerinde, yeri geldiğinde hikayenin bir bölümünü kapı deliğinden gösterip hemen kafamızı çekercesine davranması özellikle kitabın sürükleyiciliğini canlı tutuyor. Yan karakterlere verdiği derin tahliller, onların bütünde kapladığı alanı gözetmeksizin incelenmesi ve bize sunulması ise zannımca ''böyle insanlar da var bak kendini bulabilirsin burada'' demenin farklı bir yolu. Adı geçmiş herkesle bazen dostane bazen de öfke dolu bağlar kurabildiğimiz eserin hoşuma giden en büyük yanı buydu. Özellikle Rus toplumuna büyük bir mercek tutması ve benim gibi farklı kültürleri, yaşayışları merak eden; öğrenmekten bıkmayan insanları tatmin eden bir yönü de bulunuyor.
Son sözlerimi biraz kişisel tutacağım ancak belki benim durumumda olan insanlara faydası olur diye yazmaya devam etmek istiyorum. Kafamın binbir türlü endişe ve hayal kırıklığıyla dolu olduğu dönemde, hiç de parlak olmayan yakın geleceği de düşünürsek insanı evinden alıp Rusya'nın fırtınalı gecelerine götüren, kah güldürüp kah hüzünlendiren bu yapıt kurtarıcım oldu. Eğer böyle bir dönemdeyseniz hiç durmayın bırakın kendinizi usta yazarın eline.
Hayatta her istediğimiz olmaz (acaba?) ama yaşamaya da devam etmek gerek. :)
Kendi zamanında yenilikçi ve ses getirici bir eser olabileceğine şüphe yok ancak ülkemiz televizyonlarında sonsuz bir döngüye girmiş fakir gururlu kız, zengin gizemli kibirli aşk adamı tiplemeleri zehirlenmesi dolayısıyla kitaba üzgünüm ama devam edemedim. İleride bu zehri vücudumdan atabilirsem eğer objektif olarak okumaya çalışacağım.
Öncelikle Denemeler'e başlarken karşılaştığım ilk şey Michel de Montaigne hakkındaki iyi sözlerdi. İnsanın şüpheci tavrı nedeniyle de ''fazlasıyla'' övüldüğünü hissettiğim şahsa karşı bir önyargı oluşturdum.
Montaigne ise eserine başlar başlamaz kendisini öyle berrak, açık seçik şekilde tasvir ediyor ve anlatıyor ki güzel bir dostluğa ilk adımınızı attığınızı ziyadesiyle hissediyorsunuz. Bilgiçlik taslamadan tamamen kendi fikirlerini belki yakın çevresine faydalı olacağını düşünerek kaleme alıyor. Bu süreçte de izlediği yol pek doğaldır ki en büyük üstatlar olan Sokrates ve onun gibi nice kişilerden farklı birisi değil.
İlerledikçe insanı hayrete düşüren Montaigne şimdi sahip olduğumuz iyi, doğru değerlerini 400 yıl öncesinde okuduğu kitaplardan ve sahip olduğu akıl süzgecini kullanarak başarmış olması içimizde saygıdan başka ne tür bir duygu uyandırabilir ki?
Eserin sonlarına yaklaşırken pençesine düştüğüm hüzün her ne kadar onun fikirlerine aykırı olsa da elinden kurtulamadığım yegane şey idi. Çok yakın bir dostla geçirilen son zamanlar, aklımdan çıkaramadığım bu düşünce...
Tanıştığıma memnun oldum Michael de Montaigne, sen vaktimi değerli kılan o çok az insanlardan birisin. Hoşça kal dostum, öğretmenim.
