Maggie
@Maggie
462 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
9/10
Beğendi
·1 saatte okudu
·Okunma: 01 Aralık 2018 11:12
·2018 50. kitabı
Reklam
Weinbaum, birçok bilim kurgu yazarı tarafından oldukça sevilen ve saygı duyulan öykücülerden biridir. Bilim kurgu türüne farklı bakış açıları getirerek ileride adını sıkça duyacağımız diğer bilim kurgu yazarlarına hayal gücünün sınırsızlığını göstererek türe çağ atlatmıştır.
Açılışı, kitaba adını veren Bir Mars Destanı ile başlatıp, devamı olan Hayaller Vadisi ile sürdürüyoruz. Biraz kitaba adapte olmaya çalışmaktan biraz da hikayenin anlatıcı olan Jarvis'in mürettebata yaşadıklarını anlatmasından dolayı bu hikayeleri çok sevemedim. Olayları yaşadıktan sonra arkadaşlarına maceralarını anlatmasındansa o anı yaşamasını tercih ederdim. Yani geçmiş zamanlı anlatım yerine şimdiki zamanlı anlatımı okumak daha hoşuma giderdi. Umarım ne demek istediğimi anlatabildim. Hikayenin güzel yanıysa uzaylı arkadaşımız Tvill'di. Yardımseverliğine ve sıcakkanlılığına rağmen iletişim kurması zor olan arkadaşımızı anlamaya çalışmak hikayeyi okumaya teşvik ediyor.
İlk 2 hikayeden sonra gelen Uyumun Doruğu kitabı sevmemi sağlayan ilk adım oldu. Yapılan deney ve yarattığı aksilikler oldukça akıcı ve ustalıkla işlenmişti. Pygmalion'un Gözlüğü, bütün hikayeler içinde en az sevdiğim hikaye oldu. Çıktığı yıla göre yenilikçi olsa da günümüze uyarlayınca bende pek iz bırakmadı. Üşütük Ay ise aksiyonu bol ve hikaye ilerledikçe beni kendine bağlayan bir hikaye oldu.
Kapanışı yine birbirine bağlı iki hikaye ile yapıyoruz. Hep merak ederiz, geçmişte verdiğimiz kararları değiştirme şansımız olsaydı ne olurdu diye. Eğer Dünyaları bizlere bu cevabı Van Manderpootz'un icadıyla veriyor. İdeal ise bir yerden sonra oldukça ürkütücü,insanoğlunun bencilliğinin öne çıktığı ve mükemmeli arayışının her zaman iyi sonuçlar getirmeyeceğini anlatan çarpıcı bir hikaye. Dixon yavrum, sen geç kalmaktan değil,
Yahuda İskariot'ta karakterler bakımından Kızıl Kahkaha kitabının aynısını bulacağımı düşünüyordum fakat baş karakter oldukça yüzeysel, kitabın sonuna kadar yaptıklarını bir türlü çözemediğim bir karakter oldu. Gerçi karakterin anlaşılmazlığı bilerek yapılmış bir durum fakat kurgu tekdüze gittiği için ister istemez karakter gözüme battı.
Dikkatimi çeken diğer bir kısımsa bu ve Kızıl Kahkaha kitaplarını aynı çevirmenin çevirmesi oldu. Rusça'da bizdeki gibi devrik cümleler var mı bilmiyorum, varsa, anladığım kadarıyla çevirmen yazarın diline sadık kalmaya çalışmış. Aslında bu güzel bir durum, gelgelelim iki kitapta da devrik cümleler okumak beni çok yordu. Eserlerinde sıklıkla betimleme kullanan yazarın ne dediğini anlamam için cümlelerini en az iki kez okumam gerekirken, devrik cümleler de işin içine girince o okumalar 4-5 seferi buldu bende.
Reklam