Darya İnce
@Magicalgear
Beynin açık. Kapanmasına asla izin verme.
Bu ruh yaşamaya hazır hissetmiyor.
İskenderun Tosçelik Fen Lisesi
Kurgusunda kaybolmuş
37 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Osamu Dazai'yle Japon animasyonu sebebiyle tanışmış olsam da bir yazar olarak anlatımını gerçekten merak etmiştim. Ve dün, Shūji Tsushima'nın (takma adıyla Osamu Dazai) doğum günü adına hem ilk Japon klasiğim hem de Osamu Dazai'nin muhtemelen en çok bilinen kitabı olan İnsanlığımı Yitirirken'i okudum. Benim için 'çok' ağır bir kitap değildi. Yaşım için rahatsız edici gelebilecek kısımları beni etkileyecek derecede değildi, okumaya başlayacakken daha fazlasına hazırdım. Bazı kısımlarda anlamak için cidden çaba harcamama rağmen kafam azıcık karışsa da genel olarak yazarın hayat hikayesinin yansıması olarak kabul edilen kitabı okurken yazarın düşünceleriyle hissettiklerini anlamaya, sindirmeye çalıştım ve başardığımı düşünüyorum.
İnsan zihninin acı uyandıran bölgelerinde takılı kalmış, çocukluğu ve gençliği boyunca bir insan gibi düşünüp düşünmediği çatışması ve insanlara duyduğu korku içerisinde kıvranarak büyümeye çalışmış, toplumun kabul ettiği birey kalıbına sığmak icin soytarılığa başvurmuş bir karakter Yozo. Ve kitapta duygular bütün saflığı ve hassaslığıyla yansıtılmış, düşüncelerin yarattığı yoğun korku ve kayıplık hissi sayfalara işlemiş olduğu için okurun bu karamsarlıktan etkilenmesi mümkün.
Ben iyiyim, şahsen kitaptaki karakterin korkularını ve düşüncelerini sorgulayışını okurken ara sıra kendimi sorguladığımda hissettiklerimi okuduğumu hissettim.
Yazarın dili sade, anlattıkları dolayısıyla ağır gelebilir yalnızca. Zayıf bir kalbi olduğu konusunda emin bir bağımlının ve dışlanmışın hikayesini merak eden varsa, İnsanlığımı Yitirirken'i öneririm.
Reklam
Bir klasik kitap daha! Ve ilk Dostoyevski klasiğim... Dostoyevski konusunda annemle konuşmuştum, ortaokul dönemindeyken okuduğunu ve dilini beğenmediğini söylemişti. Ki annem az kitap okumaz, ben de ağır bir dildir herhalde, diye düşünüp çekindim. Bu kitabı bana edebiyat öğretmenim hediye etti, beni gençliğindeki haline benzettiğini söyleyerek. Zaten Dostoyevski'ye başlamak için aldığım ufak tefek öneriler arasında Beyaz Geceler veya Kumarbaz'dan başlamak vardı, mutlulukla kabul ettim. Sonrasında proje ödevim oldu bu kitabı okumak, ama ben ödev için değil, okumak için okudum; Dostoyevski'yi gerçekten çok merak etmiştim. Ve dili, nasıl desem, muazzam zannımca! Akıcıydı, heyecandan kıpır kıpır oluyordum, klasik 'dedi' lafı yerine kullandığı 'haykırdı, bağırdı' ve şu an açıklayamayacağım sözcükler beni her okuduğumda keyiflendiriyordu. Çok fazla yazar okumadım, şu seneye dek olgun bir bakış açısı ve merak içerisinde bulunmadığımdan da herkesçe gerçekten iyi olarak kabul edilen yazarları tanıma fırsatım pek olmadı. Ama kısaca, Dostoyevski'ye bayıldım!
Kumarbaz'da özellikle ana karakterin takıntılı, karmakarışık ilişkiye rağmen sürdürdüğü aşkı ve sonrasında kumarın etkisiyle aşk ateşinin arka fonda kalması ön plandaydı. Polina Aleksandrovna gibi bir kadının kullanma seviyesinden kullanılma düzeyine iniş yapması ve fark ettiğindeki acılı tepkisi de vardı tabii ama ana karakterin tepkileri, zihni ve dolayısıyla düşünceleriyle eşlik edildiğimiz için o odak noktasıydı. Ben, şu anki insanları anlamaya çalışma isteğimle hevesle okudum kitabı, diğer okuyanları bilemem ama kesinlikle öneririm.
"Klasik kitap okumam ben!" diyordum daha küçükken, 'diğer insanların yaşamlarının ilgimi çekmediğini' öne sürerek. Geldim o yaşlara işte, artık ilgimi çekiyor insanların yaşamları, tecrübeleri, hissettikleri, düşündükleri ve düşünme biçimleri. Her ne kadar "Bir İdam Mahkumunun Son Günü"ne aylar önce başlamış olsam ve uzun aralar verip verip birkaç gün boyunca birkaç sayfa okuyarak biraz zorlukla bitirebilmiş olsam da yarım yamalak bir şekilde okumamaya o kadar odaklanmıştım ki anlamadığımı veya verdiğim o aralarda olaylardan koptuğumu söyleyemem. Ah, Victor Hugo'nun betimlemeleri... Birkaç sene önce ablamın demesiyle "Notre Dame'ın Kamburu"na başlamaya çalıştığımı hatırlıyorum, sıkılıp bırakmıştım. "Bir İdam Mahkumu'nun Son Günü" kısa olsa da etkileyici bir kitaptı, betimlemeleri sindirerek ve bilmediğim sözcüklerin anlamları üzerinde durarak okudum ve çok beğendim. Kesinlikle öneririm! 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü
Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe 'nin ikinci kitabı olan bu kitabı okumadan önce sanırım ilk kitabını tekrar okumam gerekirdi -ilk okuyalı iki seneden fazla oluyor çünkü. Eh, okumadım ve direkt bunu okudum, ilk kitabını okuyup da okusam daha az beğeneceğimi söyleyemem- hatta Mafalda'nın karakterindeki değişime fazlasıyla sevinirdim muhtemelen.
Mafalda artık on üç yaşında; okuldaki gıcık bir kız, karmaşık bir olay sonucu bir nevi duygularını incitmiş olduğu 'erkek' arkadaşı, kısa bir süre önce işini kaybetmiş ve sessizliğe bürünmüş babası, evin yükünü omuzlanan annesi, yeni eve taşındıklarından bu yana fazla bir sohbeti geçmemiş üst komşuları ve ailesinden ayrı yaşayıp kendi hayatını kendi ellerinde tutmaya çalışan bir kadın sayesinde daha önce edinmediği yepyeni tecrübeler ediniyor ve en sonunda artık özel, diğerlerinden farklı biri olma fikri ona o kadar da kötü gelmemeye başlıyor.
Bu kitabı okurken zaman zaman çok odaklanamadım fakat sevimli betimlemeler ve basit bir dille yansıtılan duygular ve düşünceler beni kitap boyunca etkiledi -bir sahnesinde duygulanmayı bile başardım.
İlk kitabı okuyanlara öneririm, gerçekten güzel bir devam kitabı olmuş fikrimce. İlk kitabı okumayanlara da direkt her iki kitabı öneririm.
Bir başka macera dolu John Flanagan kitabı!Edebiyat & Roman
Bayıldım. Hal ve tayfası -hayır, Balıkçılların sarsılan duruşlarını yerine oturtmak için giriştikleri yolculuğu başarıyla tamamlayabilmiş olmaları bir yana, her birinin kendine özgü komikliği ve zaman zaman beklenmedik mantıklı hareketleriyle bu yolculuğa ve yolculuğun biz Skandiyalılarda (!) uyandırdığı hislere dahil olabilmiş olmak ayrı bir heyecan ve keyif. Zavac'ın sonunda yerle bir edilmiş olması, Lydia'nın durmaksızın cesaretini ve kadın ruhunu sergilemesi, Thorn'un eşsiz kişiliğiyle ciddi bir sahnede bile yüzüme geniş tebessümler oturtmayı başarması, Hal'un hem taktiksel hem de düşünceli yanı, Edvin'in örgü örmesi ve şifacılığı, Stefan'ın -bu kitapta görmemiş olsak da- taklitçilikteki usta yeteneği, Jesper'ın alanındaki uzmanlığı, Stig'in gücünün yanında dengeli iradesi, Ingvar'ın cüssesi kadar iri kalbi... Hepsi birbirinden güzel anlar yaşattı kitabı okurken bana, bazen hasta olduğum için başım ağrıyor olmasına rağmen Zavac'ın afallamasına yol açan bir olaya kahkahalarla gülüyor, zaman zaman ciddi bir yüz ifadesine bürünerek pür dikkat olacakları okumaya devam ediyordum.
Önerir miyim? Tabii ki öneririm. John Flanagan'ın Gölgelerin Efendisi serisindekinden çok daha geniş bir sözcük dağarcığıyla yazıyor olduğu bu seriyi de, Gölgelerin Efendisi serisini de öneririm.
Reklam