Gülsüm Daşoğlu
@Mahbube
Şu anda okuduğu kitap
“Neye benzer ?
Sanki aşka benzer.
Sevdiğinin elini bir kez olsun tutamadan geçen gençliğe benzer .
Ben Cihan’ın elini tuttum ama .
Hem de çok sıkı tuttum .Ne yazık ki o benim kadar sıkı tutmadı.”
Belki de bu son cümle her şeyi anlatmaya yetiyor. Cihan’ın susuşu.
Cihan sustu, Zehra’nın bütün kapıları kapandı.
İnsan susar . Ve o susmanın nedenini bir türlü anlayamaz .
Sonra pişman olur “Neden sustum “ diye ama açılacak olan kapılar çoktan kapanmıştır .
Sonra dillerde o cümle
Olan da kaderdir ,olmayan da
Amenna.
Reklam
KÖR KUYULARDA KALAN İNSANLIK
Bazı insanların çaresizliği ve o çaresizlikten prim kazanan insanlık..
Sorgulamadan ,düşünmeden biri nereye gidiyorsa oraya giden insanlık ..
Elini taşın altına koymayan, insanların acılarından haz alan insanlık ...
Biri bin , pireyi deve yapan insanlık ...
Çaresizce etrafından yardım bekleyen insanlık ...
Hasan Ali Toptaş “Beni Kör Kuyularda” isimli romanında günümüzdeki insanlığımızın halini güçlü kalemiyle Güldiyar aracılığıyla gözler önüne sermiştir .
Başladığım her kitabın önce arkasındaki yazıyı okur, ondan sonra kitabı okumaya başlarım . Arkada yazılan her bir cümle kitabın diğer sayfalarını okurken aklıma gelir .
“Gülüşünüzün yanına biraz da keder koyun, okurken biraz ondan alacaksınız,biraz bundan “
bu cümle kitabı okuduğum süre zarfında yüzümde tam anlamıyla şekil buldu diyebilirim.
Benim gözümde asıl anlatılan 19 insan, 19 yaşanmışlık, 19 yaşanmamışlıktı. Şermin Hanım bunu kalemiyle öyle güzel işlemiş ki..
Ömer’in ve Fehime Hala’nın hikayesi , Şermin Hanım’ın ise eşi için yazdığı bölüm beni en çok etkileyen yerlerdi..
Bazı kitaplar vardır. Bitmesin diye ağır ağır okursunuz çünkü romanın içindeki kahramanlara, olaylara kendinizi o kadar kaptırırsınız ki roman bittikten sonra artık o olaylarla ,kahramanlarla bağınız kalmayacak ve normal yaşantınıza geri dönmek zorunda kalacaksınızdır .Kaan Murat’ın diğer romanlarında da tattığım bu tat Dünyasızlar’da da aynı şekildeydi.Firuz ve Ayvaz’ın bağlılıkları, ayrılıkları ,kavuşmaları kâh ağlattı kâh güldürdü.
İnsanın aşk ve savaş karşısındaki çaresizliği öyle güzel işlenmişti ki .
Bu romanı okuduğum süre zarfında
“ Dünyasızlar “ isimli bir dünyadaydım sanki.
Uzun zamandır ilk defa bir kitabın içinde kayboldum . Bu kitabı okumamın üzerinden belli bir zaman geçmesine rağmen etkisini bende koruduğu için inceleme yazmak istedim .Gerçek olayların yaşandığı ve bu yaşananların bir psikolog tarafından, arka yüzünün edebi bir dil ile anlatılması kitabın akıcı bir şekilde okunmasını sağlıyor .
“Yıllardır neden hep böyle hissediyorum“ diye düşündüğüm birçok şeye bu kitapta Gülseren Hanım sayesinde kendimce cevaplar buldum . Ve bu kitap sayesinde psikolojiye merak saldım.
“Neye karar veriyorsan ver ama bu kararın sorumluluğunu hayata yüklemeye kalkma.
Buna kader deme ...
Bu kader değil ,kader motifin sana kaderini kendi elinle ,kendi kararınla yazdırıyor.
Uyan artık..
Uyanmam diyorsan da sana iyi uykular.
Otur camın önüne ,ölene kadar kadersizliğinin yasını tut .
Kader motifin seni tam olarak oralarda görmek istiyor zaten ..
Bu cümleler Nalan aracılığıyla insanın yüzüne inen bir tokat gibi bizi kendimize getiriyor .
Ve çıkarılabilecek diğer bir ders ise :
“Hayat zaten bize sunacağını sunuyor “
Önemli olan bizim o sunumdan ne anladığımız ...
Reklam