Mahfi Saye
@Mahfi_Saye
17 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kötülük Tedavi Edilemez, İyilik Sonradan Yaratılamaz…
Puan vermedi·172 syf.·
2021 12. kitabı
Nasıl ve nerden başlayacağımı bilemiyorum. Bir kitabı okurken bana hissettirdiklerini o an bir kenara not alırım. Kitap bittikten sonra da hissettiğim şeyler değişiyor mu ya da yenileri ekleniyor mu diye düşünürüm. Eğer hiçbiri olmuyorsa kısa notlarımın üzerinde düşünür, sindirmeye çalışırım. Böyle değişik yöntemler ile okuyorum kitapları genelde. Ve bu kitap için anımsatıcı olarak aldığım notları düzenlemeden ekliyorum.
• Yaptığını başkası yapınca…
• İstediğini başka yollardan elde etmek…
• Yalana sevk…
• Gençliğe atamazsın…
Evet, aldığım notlar bunlardı ve incelememi bu notlar üzerinden gerçekleştirmek istiyorum
Empati denilen bir şey var. Bana göre çok az kullanıyoruz. Ve bu eksiklik maalesef dünyamızı yaşanılamaz bir hale sokuyor. Evet, ben çağımızın bu denli yaşanılamaz olmasını tamamen empati yoksunluğuna bağlıyorum. Sosyal hayatta da oldukça fazla çıkıyor karşımıza. Kendine yapılmasını istemediğin bir şeyi başkasına yapmayacaksın. Eğer yapıyorsan, kendine yapıldığında söz söyleme hakkın yok. Kahramanız Alex maalesef yediği tüm bu haltlara rağmen kendine yapılan en ufak olumsuz davranışta buna şiddet ile tepki gösterecek kadar bencil, buna üzülecek kadar aptal, bunu yadırgayacak kadar kötü ve bundan ders çıkaramayacak kadar da aşağılık bir kimse. İnsanlara yaşattığı her kötülüğe rağmen maruz kalan kendisi olduğunda o kadar çok tepki gösterip hiçe saydığı insanlıktan o kadar çok dem vuruyor ki bir insan nasıl bu kadar kör, nasıl bu kadar bencil ve aşağılık olur diye düşünmeden edemedim.
İkinci notuma gelirsek; spoiler vermeden anlatmaya çalışacağım. Bir tedavi yöntemi ile sözde iyiliğe sevk edilen Alex, elde etmek istediklerini şiddetle, vurarak, kırarak değil de daha cazip yöntemler ile kazanmaya çalışıyor. Bu yöntemin insani yönlerinden bahsetmek istemiyorum.
Bitti Bu...
Puan vermedi·144 syf.·
2021 11. kitabı
Kitaba başlarken ne sayfa sayısına baktım, ne de inceliğine. Açıkçası ne zaman bitiririm diye de hiç düşünmedim. Ama bitti bu. Yani günlerdir başlayamadığım kitap birkaç saatte bitecek miydi? Neyse.. Bakalım neler varmış bu çerezde.
Evet, kitaba adını veren dükkanımız insanların yaşamlarına son verebilmeleri için araç gereç ve hatta çeşitli yöntemler sunan bir dükkan. Müşterilerinin taleplerini her detayına kadar karşıladıkları gibi, diğer dükkanlara nazaran intiharı tecrübe edip başarısız müşterileri olmaması ile övünüyorlar. Ailecek de bu dükkana ve içeriğe oldukça sadıklar. Mesela anne baba çocuklarının isimlerini intihar eden ünlülerden esinlenerek koymuşlar ve çocuklarının yaşam tarzlarının tamamen melankoli ve ölüme meyilli olması için ellerinden geleni yapıyorlar. Ancak en küçükleri, Alan… Ailenin en farklı üyesi ve olayların kahramanı. İnsanların ölümlerine yardımcı olmaya (!) çalışan bir ailenin bu işi insanların yaşamaları için çabalama konseptine dönüştürmelerini izliyoruz. Hem de bunu 11 yaşındaki Alan’ın yardımları ile yapıyorlar. Kitap sana ne kattı derseniz belki çok şey söylemem ancak zorlarsam çıkarabileceğim şeyler var. Bu çıkaracaklarım asla kitabın yazılma amacını taşımıyor kanımca. Yani böyle bir mesaj verme çabası yok. Ancak hani ben ille de bir şeyler çıkaracağım derseniz diye söylüyorum… Evet şimdi söylüyorum.
Ufak ufak yardımların, insan hayatına yapılan küçük, minicik dokunuşların büyüyüp çok şey değiştireceğini görebilirsiniz bu kitapta. Öncelikle kendinizdeki değişime tanık olursunuz.En yakınınızdakilerin, sonrasında hayatına dokunduğunuz o insanların. Mutluluk gerçekten bulaşıcı. Şu zor günlerde bulaşan tek şey mutluluk olsa da insanlara dokunabilsek.
Bu arada Sel yayınlarına ait yanlış hatırlamıyorsam okuduğum ilk kitap. Bu yüzden
Kimse, görmek istemeyenler kadar kör değildir
Puan vermedi·331 syf.·
2021 10. kitabı
İyi ki okuduğum dediğim bir kitabın daha sonuna geldim. Neler yazabilirim diye düşünmekten çok yazabildiğim için şükretme aşamasındayım. Empati kabiliyetimin fazla olduğuna inanırım hep. Bu yeteneği oldukça kullanmak zorunda kaldım bu kitapta. Sanırım hafta sonuna kadar kitap okumayacağım.
Normalde kitabın konusu ile ilgili giriş gelişme sonuç olarak incelemelerimi yazmayı tercih ediyorum ama bu sefer yazardan başlamak istiyorum. Okuduğum ilk kitabıydı ve öncesinde duyduğum anlatım tarzından dolayı korkuyordum. Ancak tek kelime ile bayıldım. Nokta ve virgülden başka bir noktalama işaretinin olmadığı bir kitabı ilk defa okuyorum. Ama konunun akışına o kadar kaptırdım ki kendimi hiç zorluk çekmedim. Kitapta kimsenin adı yok. İlk kör, ilk körün karısı, koyu renkli gözlüklü kız vs vs diye adlandırılmış karakterler. Bu bir çok kişinin aksine benim çok hoşuma gitti. Çünkü karakterin bu adların her telaffuz ettiğimde kafamda canlandırdığım yüzler gözümün önüne geliyordu. Oysa ki kitabın en başında kızın koyu renkli gözlüklerinin olduğunu söylemiş olsaydı, ilerleyen sayfalarda gözlüksüz bir kız olarak hayal edebilirdim. Bu anlamda çok fazla hoşuma gitti bu durum. Ve son olarak kitabın bir kısmında size ifade etmekte zorlanacağım bir bölüm var. Yazar, karakterlerden birinin adına konuşuyor ve o karakterin farklı şartlar altında olsaydı neler yapacağını anlatıyor. Ama ne anlatım. Bunu anlatırken hem zaman, mekan ve şartlar ile ilgili bilgi vermiş oluyor, hem de karakter ile ilgili ipuçları veriyor. Bu kısma bayıldım. ( Eğer hangi kısım olduğunu merak eden olursa diğer koğuştaki kör muhasebecinin, olayların gerçekleştiği koğuşta olsaydı neler yapacağını anlattığı kısımdan bahsediyorum)
Bu inceleme çok uzun olacak gibi. Kısa tutmak için elimden geleni yapacağım.
Kitabın