Mahfi Saye
@Mahfi_Saye
17 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çocuk insanlar
Puan vermedi·148 syf.·
2021 6. kitabı
Sene başında arkadaşlarımın tavsiyesi ile edindiğim kitaplar arasında yer alıyordu bu kitap. Hakkında pek bir şey bilmiyordum ama herkes güzel bir kitap olduğunu söylüyordu. Bakalım sizinle aynı fikirde miyim?
Kendini, özünü ve varoluş amacını arayan bir insan. Bu arayış için sevdiklerini, ailesini geride bırakmış ve uzun bir yola çıkmış. Edindiği bilgiler ile bilgelik makamına ulaşmış Sıddhartha kendini bulmak için çıkmış yola ancak bir noktada kendini kaybetmiş. Her ne kadar bilge gibi gözükse de içinde onu feraha kavuşturacağını sandığı sesin nefis olduğunu görememiş. Nefsine kurban olmuş. Çocuk insanlar diye tanımladığı insanlara yukarıdan bakarken yorulmuş da onların seviyesinde bulmuş kendini. Tüm bunlar nefsinin sonucu olmuş. Nefsi sonu olmuş. Hepimiz çocuk insanlarız, amacımıza ulaşmak için yollara düştük ve günlerimizi o yollarda geçiriyoruz. O yollardan geçerken de nerede yürüdüğümüzü görmüyoruz bile. Siddhartha çok güzel açıklıyor bu durumu. Aramaktan bulmaya fırsatımız kalmıyor. Maalesef kalmıyor. Amacımıza o kadar kitlenmişiz ki, görmüyoruz. Gözlüklerimiz sadece önümüzü gösteriyor. Sıddhartha da buna ayak uyduruyor, her şeyin farkında olmasına rağmen. Çocuk insanlardan olup çıkıveriyor ortaya. Hani şu kibirle baktığı, kendinin daha kutsal bir amacı olduğunu sandığı ve amaçlarını küçümsediği insanlardan oluveriyor.
Şimdi düşünüyorum, yaşıyoruz bu dünyada ama bize sunulan her nimeti kullanabiliyor muyuz? Sıddhartha aydınlanma yaşadığını düşündüğü bir noktada farkına varıyor tüm bunların. Ararken içinde bulunduğu bu dünyanın zevklerinden mahrum kaldığını fark ediyor ve gidiş o gidiş. Kaptırıyor kendini. Tilki misali yine kürkçü dükkanına dönüyor ama ben de şöyle soru çıkıyor ortaya. Durulmak için, bazı şeyleri görebilmek, tat alabilmek için hayatta her
Tanrılar çıldırırmış olmalı!
Puan vermedi·408 syf.·
2021 5. kitabı
Fantastik kitaplarda inceleme yazmak kadar üşendiğim başka birşey var mi bilmiyorum. Ne zor yahu.
Elini sallasan tanrıya çarptığı, her üç cümleden birinde kesin bir tanrı isminin geçtiği bir kitap. Okurken sanki iktidarın eş dost akraba iş güç sahibi olsun diye açtığı sacma sapan bakanlıklar olur ya hani, aman afrodit kızımız boş kalmasın bi tanrılık verelim, falancanın görümcesi yeni mezun oldu, iş yok guc yok, ayıp olur ona da bir tanrılık verelim denilmiş gibi bol keseden dağıtılmış tanrılık. Her şeyin bir tanrisi var yahu. Başlangıcı ile biraz üzdü beni bu kitap. Alışmak için oldukça zorladım kendimi ama yavaş yavaş alıştım. Fantastik kitapları sevmemin en büyük nedeni anlamadığım, gerçekte gormedigim sahneleri zihnimde canlandirmama neden olması. Ama bu kitapta oldukça zorlandım. Bana kalırsa betimlemeler oldukça zayıftı.
Kahramanımız Kirke, alt tabakadan bir tanrı ve cadı. Kitap Kirke'nin cocukluguna iniyor resmen. Aşağılanmış, dışlanmış, bir görülmüş ve ezilmiş bir çocuk. Bence yazarın en iyi yaptığı şey Kirke'nin bu durumunu okuyucuya geçirmek olmus. Öyle hissettim ki o ezilmişliği. Her karakter için bir siluet tasvir ederken zihnimde, Kirke için bir yüz bulamadım. Ben bile düşene vurdum ve ona zihnimde bir görüntü vermedim. Halbuki okuduğum her kitapta, karakterlere yüzler verir, onları o yüzler ile canlandirirdim. Bu kitapta yapamadım bunu. Kitabın beğenmediğim bir noktası da konular arası kopukluktu. Bu kopuş ortalardan itibaren düzelmeye başladı ama bunun için de sabretmek gerekli. Son olarak inanılmaz derece de sınır olduğum bir şekilde sonlandi. Kimine göre bu normal, nede olsa tanrılar ama tahmin ettiğim ya da arzu etiğim şekilde bitmedi kitap. En ama en çok sevdiğim nokta ise Kirke'nin yalnızlığı. Inanılmaz derecede özendim ve kıskandım.Omrumun sonuna
Okuması kolay, Çıkarımda bulunmak zor
Puan vermedi·132 syf.·
2021 4. kitabı
Kitabı yeni bitirdim. Biraz zaman aldı ancak bu aralar okuma hızım oldukça düşük. İstanbul trafiği, işler güçler derken eve girdiğimde savaştan çıkmış gibi oluyorum malum. Neyse efendim, gereksiz bilgileri bir kenara bırakayım. Zira kimsenin ne kadar kitap okuduğumu takip ettiğini sanmıyorum.
Filip Filipoviç adlı bir profesörün kemeraltı diye tabir edilen bir yerden bedeninin yarısı yanmış, muhtemelen ölmek üzere olan, adını Şarik koyduğu bir köpeği sahiplenip laboratuvarında çeşitli deneylere tabii tutmasını ve sonuçlarını konu alıyor. Çeşitli deneyler dediğim de ölmüş bir insanın er bezlerini naklediyor. Konu bu olmakla beraber asıl işlenen sanıyorum ki siyasi irade. Kitabı anlayabilmek için Sovyet tarihine aşina olmak gerektiğine inanıyorum. Ben uzaktan yakından alakadar olmadığım için bir çok göndermeyi ve eleştiriyi kaçırdım maalesef. Notlarda bu göndermelerden bahsetse de anlamadım. Garip bir hikaye olarak okunursa kısmen zevk verebilir ancak bahsedilen göndermelere ve Rus/Sovyet tarihine aşina olan birine oldukça keyifli gelebilir.