Tuğba

Onun yüzündeki çizgilerin aynısı benim ruhumda vardı; hatıraların yaşlılık lekeleri gibi büyüyor, her yana yayılıyordu.
Sayfa 72·Kitabı okuyor
Reklam
Kendi matemini tutan bir ölünün, üzerindeki toprakta açan kırmızı gülleri seyretmesi kadar hayat doluydum
Sayfa 63·Kitabı okuyor
Ne tuhaf, insanlar ölüyor, bedenleri toprak altında çürüyor ama seni yaralayan zehirli sesleri ölümsüzlüğe erişip hayatın boyunca kalbinde ve kulağında kalıyor.
Sayfa 18·Kitabı okuyor
Keşke insan, ruhunu istila eden kelimeleri kusarak dışarı atabilseydi.
Her şeyi anlayabilmenin tek yolu kendini yok etmektir, gercek varoluş budur ve ben bu eşikte duruyorum
Reklam