Makbule Duran Mucuk
@Makbuss007
Psikolojik Danışman
Çukurova Üniversitesi PDR-Aksaray Üniversitesi Pdr Yüksek Lisans- Akdeniz Üniversitesi Pdr Doktora
Antalya
74 okur puanıMayıs 2021 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Öğrenilmiş İyimserlik, benim için sadece bir kişisel gelişim kitabı değil; insanın kendine, hayata ve yaşadıklarına bakışını yeniden düzenleyen güçlü bir rehber oldu. Kitap boyunca iyimserlik ve kötümserlik kavramları yüzeysel tanımların çok ötesinde ele alınıyor ve en temel mesaj net: İyimserlik doğuştan gelen bir özellik değil, öğrenilebilen ve geliştirilebilen bir beceri.
Seligman’ın yaklaşımını sevmemin en önemli nedeni, “her şeye rağmen pozitif ol” gibi yorucu ve gerçek dışı bir iyimserliği dayatmaması. Aksine, yaşamın içinde bazen kötümser olmanın da koruyucu ve işlevsel olabileceğini kabul ediyor. Asıl mesele, duruma göre düşünce biçimini ayarlayabilmek. Yani kitabın merkezinde yer alan şey esnek bir iyimserlik dengesi. Bu denge kurulduğunda, hayata bakışın daha gerçekçi, duyguların daha yönetilebilir ve mutluluğun daha sürdürülebilir hale geldiğini görmek mümkün.
Kitap bana şunu çok net hissettirdi: Olaylar kadar, hatta belki de onlardan daha fazla, olayları nasıl yorumladığımız ruh halimizi belirliyor. Aynı deneyimi yaşayan iki insanın bambaşka duygular içinde olmasının sebebi tam da bu. Bu farkındalık, insanın kendi düşünce kalıplarını yakalaması açısından oldukça dönüştürücü.
En çok etkilendiğim bölüm ise çocuklara iyimserliğin nasıl öğretileceği üzerine olan kısımdı. Çocukların yaşadıkları olumsuzlukları nasıl açıkladıkları, başarısızlık karşısında kendilerine ne söyledikleri ve hataları ne kadar genelledikleri, ileriki yaşamlarında taşıyacakları duygusal yükü doğrudan etkiliyor. Bu bölüm hem umut verici hem de sorumluluk hatırlatıcıydı. Çünkü doğru bir dille ve doğru müdahalelerle çocuklara çok daha dayanıklı, kendine güvenen bir iç ses kazandırmanın mümkün olduğunu gösteriyor.
Kısaca söylemek gerekirse, bu kitap bana şunu hatırlattı:
Mutluluk;
Kalp Saati bitti.
90 yaşında hâlâ “Nasıl faydalı olabilirim?” sorusunun peşinde olan bir terapistin zihnine misafir olmak…
Yalom’un şimdi ve buradaya verdiği kıymet, kendini danışanla eşitlemesi, tek saatlik seanslarda bile temasın mümkün olduğunu göstermesi beni gerçekten sarstı.
Sonlara doğru danışanların ona soru sormasına izin vermesi ve bu soruları savunmasızca yanıtlaması ise mesleğe dair bildiğimi sandığım pek çok şeyi yeniden düşünmeme neden oldu.
Ve kitap bitiminde zihnimde yankılanan şey şu: Terapideki iyileşme özünde insan insana ilişkiden geçiyor
Yıl sonuna tam yakışan; yavaşlatan, düşündüren, insana dokunan bir kitap.
Bu sene okuyamadım dilediğim gibi, ama 2026 için hedefim daha çok okuma yapmak ve daha çok alıntı paylaşmak 🌸