Okur Gezer
@Mandolinas
Kulak eğer gerçeği anlarsa gözdür/Mevlana
Ögretmen
Üniversite
47 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Görmek, bir devam kitabı.
Körlük romanının devamı.
Yazar bu kitapta , insanların kaybolan yetilerini onlara farklı bir algılayışla sunuyor.
Kitabı okumadan önce kafamda oluşan kurgu bambaşkaydı.
Özellikle ilk 100 sayfa bu devam kitabı değil dedirtti. Çünkü ne olay ne de karakterler arasında herhangi bir benzerlik yakalamak mümkün değil. 100. sayfadan sonra yavaş yavaş Körlük'le bağlantı kurulmaya başlandı.
Okuduğum bir yorum beni fazlasıyla güldürmüştü ama kitabı okurken hak verdim doğrusu. " Yazar sanki başka bir kitap yazacaktı ama Körlük çok satınca bunu onun devamı yapayım diye konuyu degiştirdi:)"
Yine bu kitapta da nerdeyse bir sayfa uzunluğundaki José Saramago cümleleri sizi bekliyor.
Sonuç olarak; devam kitabı olarak beğenmedim.Ama ifade edilen düşünce, siyasi eleştiri ve bakış açısı yönünden anlatım çok başarılıydı.
Saramago kıvrak bir kaleme sahip, anlatmak istediğini basitçe kucağınıza bırakmıyor. Okuyucuyu zorlamayı seviyor.
Reklam
Diriliş, yazarın Savaş ve Barış kitabını yarım bıraktıktan sonra( ki kitapları yarım bırakmak adetim değildir) hacimli Tolstoy kitaplarına karşı bende oluşan olumsuz algıyı yıkan bir kitap oldu.
Rus klasiklerini okumaktan zevk almama rağmen Tolstoy'la aramızda esen soğuk rüzgarların tatlı bir melteme dönüşmesi bu kitap sayesindedir.
Rus toplumunun ahlaki yapısı, adalet sistemi, din öğretileri, yönetilen ile yönetici kesim arasındaki fırsat eşitsizliği, ezilen ve sömürülen halk kitabın iskeletini oluşturuyor. Akıcı ve vurucu bir kitap.
Etkileyici bulduğum noktalardan kısa kısa...
*Kitaptaki ana karakter köylülere kendi toprağını çok düşük bir ücretle vermek ister bu köylülerin yararına olacak bir fikirdir. Halk her zaman yöneticilerin kendi çıkarlarını düşündüğüne inandığı için bu fikre karşı çıkar. Çünkü hiç iyilik görmemişlerdir. Aldatılacaklarını bunun bir tuzak olduğunu düşünürler. Onları ikna etmek zordur.
*Mahkemeler adil değildir. Önemli olan yasadır. Suçlu olup olmamanın bir önemi yoktur. Beklenen koşulsuz itaattir. Hapishane suçsuz mahkumlarla doludur. Ceza suça değil insana verilir.
*Düzene karşı çıkış bir dayanışmayı doğurur. Ama haklı olan her zaman güçsüz olduğu için fikirler hapsedilir.
Ve son
*"Kendi kendinin efendisi olursan efendilere gerek kalmaz."
Uzun zamandır kitaplığımda duran bir kitaptı Muhteşem Gatsby.
Filmi de varmış.
Söylenen o ki filmi kitaptan güzelmiş.
Filmi izlemedim.
Kitabı okudum.
Bence de filmi kitaptan güzel olmalı.
İlk elli sayfada yazar ne anlatıyor acaba? sorusu
Son elli sayfada ise yazar niye olayları buraya getirdi ki? sorusu ....kapışıyor.
Kitap hacimli değil fakat kısa olmasına rağmen oyalayıcı bir kitap...
Olaylar gelişecekmis ama yazar üşenip kitabı bitirmiş gibi. Bende oluşan algı bu :(
Sevemedim , enerjimiz tutmadı:)
Cengiz Aytmatov'un kitaplarında, karakterlerin çektiği sıkıntılar hep çok canlıdır. Onun kitapları yaşar, sizle beraber nefes alır. Kitabın son sayfasında bile tükenmez o nefes. Yüreğinizin bir yerinde çivili kalır. Sizle gezer, sizle düşünür.
(Birazcık spoiler içerebilir)...
Beyaz Gemi'yi okurken kitabın kötü karakterine kızmamak elde değil. Acı çeksin, eşini dövdüğünde ona hakaret ettiğinde hissettirdiklerinin kat be kat fazlasını yaşasın istiyor insan. Ana karakter de bir çocuk olunca iyilerin kazanması gerektiği inancı yerleşiyor zihne.
Beyaz Gemi baştan sona derin yaralar aça aça ilerleyip sona yaklaşırken bir yerde her şeyin tepetaklak olacağı, kalbi kötü insanın ettiğini bulacağı umudu da sona eriyor. Kitap mutlu sonla bitmiyor. Yazar bu konuda eleştirilmiş fakat amacının insanlardaki adalet duygusunu harekete geçirmek olduğunu belirtiyor. Eğer kitabı okuyanlarda bunu başarmışsam benim için en mutlu son budur diyor.
Her kitabın bir hikayesi, kitaptaki her karakterin ise bir dünyası var. Kitapları okurken yaratılan karakterlerin dünyasına yazarın araladığı pencereden bakma imkanı buluyoruz. Yazar bazen tülü kaldırıp ardına kadar açıyor pencereyi ve manzarayı paravansız sunuyor okuruna. Bazen sadece tülün ardından bakmaya izin veriyor. Kimi zaman da yarı aralık kalıyor hem tül hem pencere. Bize sunulana biraz da biz ekliyoruz ve hayallerin bizi götürdüğü yerde karakterlerle el ele dolaşıyoruz. Peki Petey bu anlattıklarımın neresinde? Hikayenin gerçek oluşu karakterin elini daha sıkı tutmanızı sağlıyor. Pencereden bakan değiliz bizzat onun bedenine hapsolmuş ruhuyuz.
Petey engelli bir birey. Sadece bedensel engelli olmasına rağmen kendini ifade edemediği için hem bedensel hem de zihinsel engelli olarak kabul ediliyor. Hayatına dokunan insanlar, yüzünü değil özünü gördüklerinde ise her şey bambaşka oluyor.
Reklam