Ece
@Mangopare
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap Buket Uzuner'den okuduğum ilk kitap. Öncelikle sadece bu kitabına mı özgü diye diğer kitaplarına -şu son yazdığı mitolojili serinin yorumlarına baktığımda da- aynı yorumu gördüm demek ki yazar genel olarak kitaplarında yapıyor bunu- karakterin özelliklerini verirken çok fazla tekrarlar yapıyor ve genellikle de taraflı bir şekilde örneğin baş karakterin öne çıkan özelliklerini övüyor, herkesin ne kadar ondan hoşlandığından, ne kadar mükemmel, iki cümlede bir kumral olduğunun altını çiziyor. Güzel söz oyunları şiirsel olsa da arada tüm bu tekrarlar ve taraflık kitabın gerçekçiliğini zedeliyor. Aynı şekilde kabus teması fikir olarak bunu iç savaşla iç içe verilip sonunda gerçek savaş mı iç savaş mı okuyucuya bırakılması da güzeldi ama çok fazla sürekli aynı cümlelerle kabustan uyanmak istiyorum demesi her iki cümlede bir çok uzatılmıştı, o yüzden kitabı elime aldıkça anladık diyerek bıraktığımı bu yüzden kitabının uzadığını fark ettim. Bu da gerçekçilikten uzaklaştırıyor kitabı. Ama taraflı olmadığı karakterlere karşı gerçekçi portreler çiziyor mesela Aliye karakteri gerçekçi, etrafımızda gördüğümüz karakterlerdendi, bence. Kötü taraflarını da sebepsiz vermemesi gibi. Yine de günümüzde yazılmış olsa ne kadar gerçekçi tarafları olsa da bu göz ardı edilip beyaz türkleri övüyor diye eminim çok eleştiri alırdı, baş karakterleri Kuzguncuk'da yetişmiş, yüksek sınıf seçip sürekli övmesi nedeniyle.
Hüseyin rahmi'den okuduğum ikinci kitap ve diyebilirim ki Hüseyin rahmi genel olarak paranormal olayların/batıl inanışların eleştirisini yapmayı seviyor eserlerinde (mesela henüz okumadım ama hepimizin Türk filminden bildiği Gulyabani de ona ait). O döneme ait yazarlar arasında kalemini en sevdiğim hem akıcı hem ilginç bulduğum bir yazar Hüseyin Rahmi. Gönül bir yeldeğirmenidir sevda öğütür kitabında mesela oldukça feminist fikirleri olduğunu görüp şaşırmıştım. Bu kitabında ise özellikle olay örgüsü çok ilginç ve akıcıydı. Kuyu sahnesinde karakteri iple sarkıttıkları sahne yine orada o korkudan delirme safhasının tarifi vs çok doğru tespitlerdi. Bir de bu çeşit kitaplarda önemli olan gözümüzde canlandırabiliyor muyuz o oluyor bence ve yine Hüseyin rahmi bu konuda da çok usta, ben beğendim, yine yanıltmadı diyebilirim, her yaz yanıma bir kitabını alıp bitiriyorum tatillerde.
