İnsanlığın mahkemesinde ölüm cezasına çarptırılmış mahkumun, hücresine gelen papazdan tanrı elçiliği yapmasını beklemezdi. İnsan adaleti ve tanrının varlığından daha gerçek olan; giyotin altına yatmış olan bedenin, o kısa süre içinde yaşamı anlamlandıran hissleri yaşamasıdır.
Toplumsal öz, masumiyetin senfonisi eşliğinde yaşamın kargaşası ile dans ederken, öbür yanı işlemediği suçun sanık koltuğunda kıvranıyor olması ile meşgul.
