Aşağı yukarı aynı şekilde parçalanmış şeyler bir araya gelince garip bir bütünlenme oluyor. Tam olmuyorsun, bunun bir yolu yok henüz ama eskisi kadar yarım da kalmıyorsun.
Bir derdi taşınabilir yapan yegâne şey o derde başkalarının da ortak olmasıdır belki, yaşamak değilse de anlamak yoluyla, hiç değilse tahmin ederek. Belki sadece tek olmamak güç veriyordur insana ya da belki bu gibi uyduruk kılıflar aramakla geçiyor hayat. Belki sahiden
hayat işte tam da bu ve daha fazlasını aramak yalnızca bitmeyen bir mide ağrısı. Ne kadar olmuşsa o kadar. Nerede bitmişse orada.
Anlıyorum.
Kalbimin sırrı nihayet hiç oldu. Anlamamak, anlamak zorunda olmamak yoluyla bir gerçek var ettim kendime. Bir cevapta değil, cevabını hiç merak etmediğim yeni bir soruda buldum her şeyin esas manasını.
Ben bu dünyanın yara bandı mıyım ?