"Ben de seni özlemeyeceğim Eduard, çünkü ölmüş, buradan çok uzaklara gitmiş olacağım. Ve seni kaybetmekten korkmadığım için, benim hakkımda ne düşünüyorsun ne düşünmüyorsun umrumda değil. Bu gece senin için çalarken, kendimi aşık bir kadın gibi hissetim. Harikaydı. Hayatımın en güzel dakikalarıydı."
Dünyada öğretmenlerden ve matematikçilerden başka kimin gereksinimi vardı ki cebire mutlu olmak için? İnsanları neden cebir gibi, geometri gibi ve daha bir yığın yararsız bilgi gibi şeyleri öğrenmeye zorlarlardı?