Uğur
@Martin1910
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli
Ankara
1993
186 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Emilyan Stanev’in, Bulgar edebiyatının en farklı ve en önemli örneklerinden biri olarak sayılan Halk İsyanı (İvan Kondarev) romanı, “Eylül Ayaklanması” diye bilinen süreci ve öncesini anlatmaktadır.
Tolstoy ve Dostoyevski’den izler taşıyan romanın en göze çarpan yönlerinden biri karakterlerin çeşitliliği ve derinliğidir. Stanev, sadece (Bulgarca baskısında romana adını veren) devrimci İvan Kondarev’i anlatmakla kalmıyor, en az onun kadar faşist savcı Hrıstakiyev’i, Toprak ağası Kostadin ve ailesini, sadist subay Balçev’i, liseli romantik şair Kolyo’yu, anarşist Anastasi’yi, oportünist Yankov’u, Hristina’yı, Duşa’yı ve daha nicelerini detaylı bir şekilde gözlerimizin önüne seriyor. Bu şekilde olaylar ilerlerken her bir karakterin adım adım gelişmesini, birbirleriyle karşı karşıya gelmesini heyecanla izliyoruz.
Yazarın giriş cümlesinde dediği gibi: “1922 yılı Haziran’ında, bir öğleden sonra” başlayan roman, 1923 Eylül’ünde sona eriyor. Toplam bin üç yüz sayfayı aşan hacmiyle, bir yıl gibi kısmen kısa ama Bulgaristan tarihinin belki de en yoğun dönemini anlatmaktadır. Bu bir yıl içerisinde -ve romanda- iktidardaki Çiftçi Birliği hükümetine karşı burjuvazinin komploları, askeri darbe, gericilerin silahlandırılması, örgütsüz ve örgütlü isyanlar, yer almaktadır.
Reklam
Ruhu Ölümsüz "Z"Edebiyat
Kitap bizim gibi ülkelerin özeti niteliğinde adeta. "Z" nin ölümüne kadar olan süreç, Sivas Madımak Oteli olaylarını anımsatıyor. Kitabı okurken her kelimeyi yaşayabiliyorsunuz, kendinizi olay döngüsünün içinde bulabiliyorsunuz. "Z" nin ölümü bana biraz Gabriel Garcia Marquez'in "Kırmızı Pazartesi" kitabını da hatırlattı. İşleneceğini herkesin bildiği ancak engel olmak için kimsenin bir şey yapmadığı bir cinayetin öyküsü iki kitap için ortak nokta
TEHLİKESİZ OYUNLAR ÜZERİNEEdebiyat
"Akıl ve ruh proleteryasında" yaşayan insanların anlayabileceği dilden bir eserdir "Tehlikeli Oyunlar". Oğuz Atay'ın tabiriyle kabuslarından başka kaybedecek bir şeyleri olmayan insan güruhudur bu proleterya. "Tutunamayanlar" romanını bitiremeyen, sıkıntıdan sonunu getiremeyen bir okuyucu topluluğu var, bu kitabı da o topluluğun kütüphanesine ekleyebiliriz. Bitirememelerinin nedeni de Hikmet Benol'un ruh halinde olmayışlarıdır. Bir varoluş sancısı çekmemeleri, her şeyden bıkmamaları, ağır bir depresif halinde olmamaları bu romanda yer vermez o okuyucuya. Bu kitaba başlamak, bitirmek ve hayatının güzel bir köşesine koymak için bu ruh hallerini taşımak gerekir. "Tehlikeli Oyunlar"ı okurken her seferinde kendimi, kafama bir silah dayamış ya da boynumda bir urgan iplikle ayağımın altındaki tabureyle oynarken gibi hissederim. Kelimelerin hepsi beni intihara sürükler ama bu kitabı okuduktan sonra hep güçlenmiş olarak çıkarım. Umarım bu romanı okuyanlar veya benim gibi defalarca okuyanlar "Tehlikeli Oyunlar" düşünmezler albayım..