Uğur
@Martin1910
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli
Şu anda okuduğu kitap
Yaratacak bir şeyi olan, yalnızdır. Fakat yalnızlık ille de acı çekmek anlamına gelecek diye bir şey yok. İnsanların yakınlığı ve sosyal çevre bana gerçek yalnızlıktan daha fazla acı verdi. İnsan bir süre yalnızlığı ceza gibi algılıyor; yetişkinler yan odada sohbet edip eğlenirken karanlık odada tek başına bırakılan bir çocuk gibi. Fakat günün birinde sen de yetişkin oluyorsun ve yalnızlığın, hakiki, bilinçli tek başınalığın bir ceza, yaralı, hastalıklı bir kendini çekme, bir münzevilik değil, tek onurlu durum olduğunu fark ediyorsun. İşte o zaman artık yalnızlığa katlanmak o kadar da zor olmuyor. Daha temiz havada yaşamak gibi bir şey
O gün küçük bir devlet dünya haritasından silinmişti. O yabancı ülkedeki insanların bir sabah, hayatlarının, yaşam biçimlerinin, inandıkları ve üstüne yemin ettikleri her şeyin bir günde yok olduğunu, artık geçerli olmadığını ve şimdi bambaşka bir şeyin başladığını öğrendiklerinde neler hissettiklerini hayal etmeye çalıştım; başlayan belki daha iyi belki daha kötü bir şeydi ama ne olursa olsun o kadar gerçek ve nihai bir şekilde başlamıştı ki, sanki ülkeleri, vatanları denize gömülmüştü de bundan sonra farklı yaşam koşullarında, suyun altında var olmak zorunda kalacaklardı. Bunları düşünüyordum. Bir yandan da benim ne istediğim. Tanrı’dan nasıl bir emir, nasıl bir mesaj almıştım? Kalbimde süren kargaşanın anlamı neydi? Benim kederim, kırgınlığım, acım, sabah uyandıklarında hayatlarındaki en değerli şeyi, vatanlarını, o doğal, sıcak yakınlığı, bildik ev düzenini kaybettiklerini öğrenen milyonlarca insanın sefaletinin yanında neydi ki?
Dünyanın bize kendiliğinden verdikleriyle ya da bir insanın bize kendi isteğiyle sunduklarıyla yetinmemek daima günahtır; hırsla bir başka insanın sırrına el uzatmak daima günahtır. Niçin daha kanaatkâr yaşayamıyorsunuz? Daha az duygusal taleple? Sevgi, gerçek sevgi sabırlıdır kızım. Sevgi sonsuzdur ve bekleyebilir
Sevmek yetmez. Sevgi büyük bir bencillik şeklinde de tezahür edebilir. Tevazuyla, inançla sevmek gerek. İçinde inanç barındırıyorsa, bütün hayatın tek bir anlamı vardır. Tanrı insanlara sevgiyi, birbirlerine ve dünyaya katlanabilsinler diye verdi. Fakat tevazu olmadan seven, karşı tarafın sırtına büyük bir yük bindirmiş olur
Her doğru erkekte bir kendini çekme eğilimi var; sanki varlığının, ruhunun bir kısmını sevdiği kadına kapatıyor, sanki şöyle demek istiyor: "Buraya kadar hayatım, daha ileri gidemezsin. Burada, yedinci odada yalnız kalmak istiyorum." Aptal kadınlar buna tepki veriyorlar. Akıllı olanlarsa üzülüyor, ardından meraka kapılıyor ve sonunda bunu kabulleniyorlar