Uğur
@Martin1910
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli
Şu anda okuduğu kitap
Biliyorum, bugün artık kadınlar pastaneye değil espresso'ya, her şeyin alelacele yapıldığı, insanın rahat rahat oturamadığı yerlere gidiyorlar; bir kahveye kırk fillér veriyor, öğle yemeğinde salata yiyorsun, işte sana yeni dünya
İnsanoğlu, Tanrıyı, ilk çağlarda, çoğu kez taştan, ateşten, ya da topraktan yaratmış, onu ağaçlara, dağlara ve yıldızların arasına yerleştirmiştir. Çünkü insanoğlu, kabilesinden, ailesinden ya da sonu sonuna bir insan sürüsü olan topluluğun ne ad vermişse ondan ayrılıp göçtüğünü yitip gittiğini görmüştür. Ve insanoğlu, soyunun tükenmesini, yitip gitmeyi kabul etmek istememiştir. Bu yüzden, hayalinde, ölümsüz, sonsuza dek yaşayacak yeni bir soy yaratmıştır. Bakmış ki bütün insanlar karanlıkta kayboluyor, karanlıktan korkmuş ve karanlıkların ötesinde, daha aydınlık bir bölge, daha rahat bir avlanma alanı, daha neşeli bir bayram yeri ve gülüp eğlenmek, oynayıp zıplamak için büyük bir salon yaptırmış buna da <<cennet>> adı vermiştirı
İnsanlar arasında oluştuğuna şahit olduğum bütün duygudaşlıklar sonunda kibir ve egoizm bataklığında boğuldu. Yoldaşlık ve arkadaşlık zaman zaman dostluk gibi görünür. Ortak ilgi alanları insanlar arasında dostluğa benzer durumlar yaratabilir. Ayrıca insanlar yalnızlıktan kaçmak için de kendilerini onlara bir süre dostluğun çeşitlemeleri gibi görünen ama sonradan pişman oldukları samimiyetlere kaptırabilirler. Tabii ki gerçek bunların hiçbiri değildir. Dostluk daha ziyade —babam böyle bakardı— bir birey olarak tasavvur edilir. Tıpkı âşık gibi dost da duyguları için mükâfat beklemez. Karşı görev talep etmez, dost olarak seçtiği insanı görür ama bir yanılsamanın ışığında değil, onun hatalarını görür ve onu kabul eder; bütün sonuçlarıyla birlikte
