Lanet Olası Karl
@MarxolmayanKarl
İki Yüz Kırklar Mahallesi'nde Yaşayan Bir Albay Aureliano Buendia yalnızlığıdır bizdeki...
Özel Eğitim Öğretmeni
Lisans
555 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Camus, Yabancı ve Cezayir Soykırımı
Kurbana değil saldırgana acımak, kurbandan taraf değil de saldırgandan taraf hissetmek, saldırganla özdeşleşmek mümkün olabilir mi? Düşününce tüylerimizi diken diken eden bu durumun ilk bakışta olamayacağını düşünürüz genellikle, ama eğer saldırganı mükemmelleştirilmiş insanî değerlerle donatıp kurbanı ve hayatını da bu donatının aksesuarı haline getirebilen ve tutarlı görünen bir felsefenin gücünü arkanıza alırsanız, insanların kurbanı ve mağduru unutup saldırganla kendilerini özdeş hissetmelerini sağlayabilirsiniz.
Camus, öleceğimizi bildiğimiz halde hayatımıza değer vermemiz ve anlamsız olan hayata anlam katma çabamızın absürd olduğunu söyler. Camus’nün Yabancı romanının kahramanı Meursault şöyle söyler: “Herkes bilir ki hayat yaşamaya değmez. Aslına bakarsanız insan ha otuzunda ölmüş ha yetmişinde, pek önemli değildi.” (s109) (1). Meursault hepimizin zaman zaman içine düşebildiği anlamsızlık hislerinin pençesinde kıvranırken mi böyle düşünmektedir yoksa nihilizme mi sürüklenmektedir? Nihilizm onun benliğini sarar ve ardından kendi sınırlarını aşıp başkasının hayatıyla ilgili hükümlerini de biçimlendirmeye başlarsa, yani nihilizmini dışsallaştırıp kendinde de geriye sadece absürd kavramı kalırsa nasıl bir Meursault karşımıza dikilecektir? Camus kahramanına cinayet işleterek bu sorunun cevabını bize verir. Camus’nün filozof kahramanının sonlandırdığı hayat, kahramanın kapıldığı absürd fırtınasında önemsiz bir ayrıntı olarak kalmalı mıdır bu noktada, yoksa o da felsefesi yapılmaya değer midir? Kurbanın nihilizmi kendi iradesi ile benimsemiş olduğunu bilsek sorun kalmayacaktır ama nihilizm ona zoraki giydirilmiş bir elbise gibi durmaktadır, çünkü kurban, iliklerine absürdite işlemiş bir başkasının iradesi doğrultusunda öldürülmüştür, kendi seçimini yapamamıştır.
Reklam
Betimleme çok diyerek itibarsızlaştırılan ama Felix'in Henriette'den aldığı öğütleri duvara asmak için yarışma düzenlenmesi gereken kitaptır.
Okumayın efendim , böyle güzel kitaplar bize kalsın sadece.
Flaubert bu kitabı 100 cilt halinde yazmış olsa ben 100' ünüde okurdum.
Betimlemeler harika. Uzun uzun , ince ince , nakış nakış dokumuş yazar.
Ama ''ya işte ben sıkıldım , vay efendim çok betimleme var''!Bu lafları duyunca kalkıp gidesim gelir zira.
Kadınların da arzularının olduğu , kadınların da insan olduğunu anlatan devrim yapmış bir roman.
Okuyun derim ben.
Yapmamayı tercih edenlerin ama yapmak zorunda bırakılanların başucu kitabı olmaya aday , Kafka ve Camus'a esin kaynağı olabilmeyi başarmış kısa ama öz bir yazıt.
Çalıştığınız kurumda müdürünüz size ekstra bir iş verince nasıl hissediyorsunuz ? Zira ben berbat ve öfkeli hissederim.
Bartleby bizlerin yapamadığını yapıyor ve pasif direnişin sembolü konumuna geçiyor , lakin soğuk bir rüyada "Yeryüzünün Kral ve Danışmanları " ile biten uykusu bizlere sistemin acımasız ve vurdumduymaz yönünü en ağır hali ile hissettirmeden durmuyor.
Bu yazıtı çocuk işçilere, asgari ücret ile ev gecindiren süper kahramanlara ve mobbinnge maruz kalan tüm çalışanlara armağan etmek gerekli.
Macando'da yüzyıl yaşadım, Teşekkürler Gabo. Okuması zor denilen bir kitap diyenlere kulak asmayın isimler karmaşık ve tekrarlı olabilir ama bu kitabın eşi benzeri yok. Albay Aureliano Buendia Ruhun Şad olsun.
Reklam