Kendinden haberi olmayanın biri, Allah'a yalvarmada, "Yarabbi, lütfet de bana bir kapı aç." demedeydi.
Tesadüfen Rabia da orada oturuyordu. Dedi ki : "A gafil, bu kapı ne vakit kapalıydı ki?"
İnsanı keder ve üzüntüye boğan musibet ansızın çattığında kalbi sarsar ve ona değmesiyle rahatsız eder. Musibet ilk geldiği anda sabır edilirse hiddeti kırılır kuvveti zayıflar, sabra devam ettirmek kolaylaşır. Çünkü musibet, yeri olmayan Kalbe gelince rahatsız eder ki işte bu, musibetin ilk başa geldiği andır. Bundan sonra musibet Kalbe devamlı gelmeyi sürdürdüğünde kalp onun artık yeri olur ve kalp, ondan kurtulmanın çaresi olmadığını anlar, bu sefer kalbin sabrı mecburi sabra dönüşür.