Bazen bir şey düşünüyor, buna kendim de inanmıyordum. Bazen içimde kendime karşı bir acıma duygusu beliriyor, ama aklım ayıplıyordu beni. Birisiyle konuşsam, bir şey yapsam, türlü konularda söze karışsam gönlüm başka yerde oluyordu, aklım başka yerde ve ayıplıyordum kendimi. Dağılan, çözülen bir kitleydim ben. Sanki ben hep böyleydim, böyle de kalacağım: acayip, biçimsiz bir karışım...
Ben Arthur, tanrının küsmüşlüğü oluyorum kıyılara
Bir gemi mi geçiyor ansızın, yuvarlanan zeytinin sesi güvertede
Duyuyorum ama neden, kayaların karnı yarılırken
Tövbemin ilk harfinde ben miyim çarmıha çekilen