Zübeyir
@Mathzuber
İÜ Psikoloji
Şu anda okuduğu kitap
Saygı duyulma düşüncesi beni fazlasıyla korkuturdu. Bana göre "saygı görmek", her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten biri beni görene, yüzümü bir avuç toz hâline getirip beni ölümden beter bir utanca mahkûm edene kadar herkesi mükemmele yakın bir hileyle kandırmak anlamına geliyordu. Benim "saygı" tanımım buydu. İnsanları aldatmayı ve onların "saygısını" kazanmayı başarsam bile sonunda birileri farkına varırdı ve diğer insanlar da çok geçmeden gerçeği öğrenirdi. Kandırıldıklarını anladıklarında öfkeleri ve intikamları ne kadar korkunç olurdu! Bunun düşüncesi bile tüylerimin diken diken olmasına neden oluyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanlara karşı her zaman korku dolu bir ürperme hissettiğim ve insan gibi konuşma, insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi toplayıp göğsümün derinliklerinde bir kutuya sakladım. Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendimi masum bir neşe havasi geliştirmeye adadım. Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm
... Bu kişiler, evliliğin bir yaşam boyunca edinilen alışkanlıkları ortadan kaldırabileceğinin farkında mıdırlar? Kendilerine yalnızca erkeklere haz verme öğretilen bir kadın, kısa süre geçmeden tüm işvelerinin eğik düşen güneş ışınlarına benzediğini ve yaz mevsimi geçtikten sonra eşinin yüreği üzerine her gün düşse de onu fazlaca etkileyemeyeceğini fark eder. Bu durumda kalan bir kadın yeniden huzura kavuşabilecek ve uykuya yatan gereksinmelerini kendi kendine tatmin edecek enerjiyi kendi içinde bulabilir mi? Böyle bir kadının bu kez başka erkeklere haz verme yoluna gitmesi daha akla yakın bir senaryo olmaz mı? Aşkı ve gururu ayaklar altına alınan kadın, bunu unutmak için kendini yeni fetihlerin kendisine sunduğu duygulara teslim etmez mi? Eşinin bir aşık olmadığı gün geldiğinde - ki bu gün er ya da geç gelecektir - kadının haz verme arzusu da gevşemez ya da bir hınç kaynağına dönüşmez mi? O gün geldiğinde belki de duyguların en uçucusu olan aşk, yerini kıskançlığa ya da aldırmazlığa bırakmaz mı?
Kadınlar, dişi cinsin mükemmel olduğu yolundaki büyük yanılgıya kendilerini o kadar kaptırmışlardır ki, bu duru-mun sonuçları ifade edildiğinde, dilimiz nesnel durumun kendisinden kaynaklanan çelişkilerle dolar: Kadınların yapay zayıflığı, onlarda bir tiranlık etme eğilimi yaratır, gücün doğal karşıtı olan kurnazlığın ortaya çıkmasına neden olur; böylelikle kadınlar, saygı duygusunun altını oysa da karşı cinste arzu uyandıran çocuksu tavırlar takınırlar. Öyleyse erkekler daha ahlaklı ve alçakgönüllü davransınlar; bu durumda kadınlar da onların ölçüsünde akıllı ve saygın davranır duruma gelmezlerse, o zaman kadınların anlayışlarının erkeklerinkine oranla daha kıt olduğu açıkça ortaya konmuş olacaktır.
Kadınların haklarını kazanması yolunda verdiğim mücadelede temel savim bu yalın ilkedir; kadın eğitim yoluyla erkeğin kafa arkadaşı olabilecek şekilde yetiştirilmezse, bilgi ve erdemin yayılması önünde engel oluşturacaktır; çünkü hakikat herkes için ulaşılabilir olmalıdır, yoksa genel uygulamada etkisiz olacaktır.