Emre
@Maven
Puan vermedi·495 syf.·
2022 84. kitabı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dünyanın ilk ticari demiryolu 1830’da İngiltere’de yapıldı. 1850’de batı ülkeleri neredeyse 40 bin kilometre demiryoluyla baştan başa örülmüşken, Asya, Afrika ve Latin Amerika’nın tamamında yalnızca 4 bin kilometre ray döşenmişti. 1880’de batı, 350 bin kilometreden fazla demiryoluna sahip olduğunda, dünyanın geri kalanında bu rakam yalnızca 35 bin kilometreydi (bunun büyük kısmı da İngilizlerin Hindistan’da inşa ettikleriydi). Çin’deki ilk demiryolu ancak 1876’da açılabildi. Uzunluğu 25 kilometreydi ve Avrupalılar tarafından yapılmıştı. Ertesi yıl Çin hükümeti bu demiryolunu yok etti. 1880’e gelindiğinde Çin İmparatorluğu’nda tek bir demiryolu bile yoktu. Türkiye’de ilk demiryoluysa 1858’de açıldı; İzmir’i Seydiköy’e bağlayan hat, daha sonra Aydın’a kadar uzatıldı. Bir İngiliz şirketi tarafından inşa edilmişti ve İngilizler işletiyordu. Kurulduğu 1923’te, Britanya’nın üç katından fazla toprağı olan Türkiye Cumhuriyeti’nde 4 bin kilometreden az demiryolu vardı.
Çinliler ve Türklerin elinde buhar makinesi gibi teknolojik yenilikler bulunuyordu (bunlar bedavaya kopyalanabilen veya satın alınabilen şeylerdi). Öte yandan, Batı’da ortaya çıkması ve olgunlaşması yüzyıllar süren değerler, mitler, hukuki araçlar ve sosyopolitik yapılar bu ülkelerde mevcut değildi ve bunlar kolayca kopyalanıp içselleştirilemiyordu. Fransa ve ABD İngiltere’nin hemen arkasından hızlıca ilerleyebildi çünkü Fransızlar ve Amerikalılar, zaten İngiliz mitlerinin ve toplumsal yapılarının en önemli kısımlarını paylaşıyorlardı. Çinliler ve Türkler ise hem farklı biçimde düşündükleri hem de toplumlarını farklı şekillerde örgütledikleri için farkı bu denli hızlı kapatamadılar.
Bu açıklama 1500’le 1850 arasındaki döneme ışık tutuyor. bu dönemde, Avrupa’nın Asya’ya göre belirgin bir teknolojik, siyasi,
Puan vermedi·412 syf.·
2022 79. kitabı
2013 yılında kısa dönem askerliğimin sonuna doğru okuduğum kitap. anısı çoktur. diyarbakırlı yazıcı genç bir çocuk vardı. bana kitap ayarlamasını rica ettim. ne bulursam okuyorum. huzur sokağı geliyor, kişisel gelişim kitapları, metal fırtına serisi, dostoyevski... ayırt etmiyorum okuyorum. zaten inzibatsın. ve ani müdahale mangası. bir nevi güvenlik. günde 12 saat oturuyoruz kulübede. bir hafta gece, bir hafta gündüz 12 saat nöbetçiyiz.
yanıma da iki tane genç verdiler. biri lise mezunu istanbullu terzi çırağı, diğeri vanlı bir çoban. çobana kitap okutamadım bir türlü. diğer terzi olan da yanar döner aklı havada bir tip. bir gün kız arkadaşıyla kavga ediyor, diğer gün kız terkediyor. adam sıkıntılı gergin günler geçiriyor. bahar da gelmiş, ben gün sayıyorum askerlik bitti bitecek. onun aylar var daha. neyse kitabı bitirdim. dedim ki: "sen de oku, zaman geçer. kafan dağılır."
sadece yapacak bir şeyi olmadığı için bu kitabı okumaya başladığını hatırlıyorum. ilginç bir şekilde kitaptan sıkılmadı. okudu da okudu. üç beş gün geçti. kulübe dışına sandalye atmış otururken gördüm bunu. bacak bacak üstüne atmış, elinde sigara: "hoca nasıl kitapmış bu, mahvetti bizi." dedi. o an sadece tebessüm ettim. ama yıllar geçmesine rağmen kitap okuma alışkanlığı hiç olmayan birinin kitap okumasına vesile olmak beni hep mutlu eder. martin eden da bu yönden özeldir benim için. terzi çırağı, martin eden ve kıbrıs'ta askerlik.
