Gül Demir
@Mavi1207
Instagram: fatmaguldemrr
Öğretmen
Muğla Sıtkı Koçman üniversitesi ÇAĞDAŞ TÜRK LEHÇELERİ VE EDEBİYATLARI // TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI ÖĞRETMENLİĞİ
Muğla
90 okur puanıTemmuz 2019 tarihinde katıldı
Bu kadar zor mu insanları kusurlarıyla sevmek? Hiç olmazsa oldukları gibi kabul etmek…
Hilesiz ,hurdasız ,yalansız ,dolansız , illa da bizim istediğimiz kalıba sokmadan, kendimize benzetmeye çalışmadan, karşılık beklemeden, gülmeden, kınamadan, arkasından konuşmadan sevemez miyiz insanları?
Çatlarız vallahi!
Bizim gibi giyinmeyen, bizim gibi düşünmeyen, aynı takımı tutmayan, aynı partiye oy vermeyen, aynı dizileri izlemeyen, aynı yemekleri yemeyen, aynı şarkılara gönül vermeyen, aynı yazarları okumayan adamlarla ne işimiz olabilir? “Biz bize benzerizcilik”Ne tuhaf, ne gülünç değil mi?
Başkalarında kusur diye büyüttüğümüz şeyler, iş kendimize gelince cüceleşiverir. Eloğlu yalancı adamın tekidir, siz mecbur kaldığınız için yalan söylersiniz.
O, başkalarının arkasından konuşur, siz gerçekleri söylersiniz. Bazıları hatır gönül aramaz diye kınarsınız, öfkelenince ne dediğinizi bilmezsiniz. İşinizi en iyi siz yaparsınız, en iyi anne baba sizsiniz, en iyi evlat sizsiniz, kimse sizin gibi arkadaş bulamaz, kimse sizin kadar iyi düşünemez, kimse sizin kadar idareli olamaz.Siz her şeyin en iyisini bilirsiniz Sahiden böyle mi düşünüyorsunuz?
Yazık! Kendi kendinizi niye aldatıyorsunuz?
İnsan kendine yalan söyler mi?
Oysa siz de herkes gibi kusurları olan bir insansınız .O zaman önce kendimizi kusurlarımızla sevmeyi öğrenelim ki başkalarında kini kabul etmek daha kolay olsun. Hayat bir kez görülen bir rüyaysa kendimiz için de karşımızdaki insanlar için de bu rüyayı kâbusa çevirmenin anlamı yok. Hayat ve insanlara iyimser bir gözle bakmamız gerekiyor . At gözlüklerimizi çıkarırsak, kendi gözlerimizle bakmayı öğrenirsek, insanları olduğu gibi kabul etmenin ve kusurlarıyla sevmenin hiç de zor olmadığını göreceğiz.
Bırakın bazen insanlar sizi kandırdıklarını düşünsünler.
Sevebilir misin beni, olduğum gibi... Hiçbir kurala, sınıra, beni bana hapsetmeden, değiştirmeye,
benzeştirmeye, çözümlemeye çalışmadan,yargılamadan,sorgulamadan, tanımlamadan, başı sonu belli olmayan bir sonsuzluklar coğrafyasında, sevebilir misin beni, olduğum gibi...
Anlam veremediğin halleri, sözlerim, tavırlarıyla, yersiz hüzünlerim, suskunluklarım, kıskançlıklarım la, sebepsiz duygusalliklarım, pismanlıklarım, özlemlerimle, inatcılığım,gururum ve arzularımla... Aştığım, aşamadığım, aşmaya çalıştığım
sıra dağlar var önümde...
Kırmaya çalıştığım zincirlerim var
ruhumda, yüreğimi daraltan, nefessiz bırakan...Dipsiz kuyularım, göstermeye çekindiğim yaralarım, derinlere attığım korkularım var...
Sevebilir misin beni, olduğum gibi. Hayallerim var benim, büyük, küçük, rengarenk. Umutlarım var imkanlı, imkansız...Düşlerim var, hadli, hadsiz... Bütün maskeleri çıkarıp, ruhumu özgür bırakabilecek miyim yanında... Sevebilir misin beni, bütün doğrularım ve yanlışlarımla... SEVEMEZSİN .
"Yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki, Züleyha. Bir insanın, bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben."
