Skrn
@Mavila
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
DUYABİLMEK İÇİN SUSMAK GEREKİR!·192 syf.·Edebiyat
7/10
2026 3. kitabı
Çevik Atmaca. Yerdeniz Öyküleri’nin giriş kitabı. Çevik Atmaca yani Ged ile tanışıyor ve bir yolculuğa çıkıyoruz. Minik bir köyde yaşarken sihir güçleri keşfedilir ve kendini Roke’ta, bir büyü okulunda bulur. Böylece Ged’in macerası başlar. Senelerce süren bir yolculuk…
Basit ergenlik hataları, basit hırslar ve büyük hatalar… Ged hırsına yenik düşer ve büyük bir hata yapar. Başına bir belayı musallat eder.
Genel olarak evrene bakacak olursam ben bu dünyayı aslında çok sevdim. Karakterlerin çocukluğunu ve tüm gelişim aşamalarını okuduğum evrenleri her zaman daha fazla sevmişimdir. Bu kitapta da öyle olacağını düşünmüştüm ama açıkçası bana çok fazla kısa geldi. 800-1000 sayfa arası fantastiklere alıştıktan sonra bu kadar kısa kitaplar beni pek tatmin etmiyor. Yazar çok güzel bir evren kurmuş aslında, kalemi de çok güzel ama yetmedi. Büyü okulu çok yüzeyseldi, kullandıkları büyü güçleri tam bana geçmedi. Oldubittiye geldi. Hocalar, dersler daha uzun sürebilirdi ve tabi ki sihirli güçleri nasıl kullandıklarına dair daha fazla detay görebilirdik. Bağlıyor, birleştiriyor ama nasıl? İsim konusu bildiğim bir şeydi. Ama detaylar çok fazla eksikti ve ben fantastik evrenlerde bu tarz detayların hastasıyım. Okumaktan bıkmazdım. Bu yönden bana çok yetersiz geldi. Zaman kavramı çok muallaktaydı.
Genel olarak Ged’i sevdim. Hiçbir karakter mükemmel olamaz. Ged de hırslarına ve duygularına yenik düşen bir karakterdi. Acı çeke çeke öğrendi bazı şeyleri… Bu yönden hoşuma gitti ama aşırı bir bağ kuramadım açıkçası.
Kitap duygusal yönden bana biraz zayıf geldi. Tam olarak hissedemedim bazı duyguları ama Vetch ve Ged’ in dostluğunu çok sevdim. Jasper’ı daha fazla okumak isterdim ama yoktu. Belki ileriki kitaplarda karşıma çıkar, bilmiyorum. Yani serinin tabii ki devamını okuyacağım.
En eski şarkı olan Ea’nın Yaradılışı’nda, “Söz sessizlikte, ışık karanlıkta, yaşam ölürken; bomboş gökyüzünde uçarken parlar atmaca,” denir.
“Sır diye bir şey yok. Varolan bütün güçler, kaynağında ve sonunda tektir, bence. Yıllar ve uzaklıklar, yıldızlar ve mumlar, su ve rüzgar ve büyücülük, insanoğlunun elindeki yetenek ve ağacın kökündeki bilgelik: Hepsi bir bütün olarak yükselir. Benim adım, seninki ve güneşin gerçek adı veya bir su kaynağının veya doğmamış bir çocuğunki; bunların hepsi yıldızlar tarafından, yavaş yavaş söylenen, muazzam bir sözcüğün heceleridir. Bundan başka güç yoktur. Başka bir isim de yoktur.”