Gerçek tehditler ve öfkeli uzun konuşmalar çocukların sizi kesinlikle dinlememesine yol açar çünkü onları korkutur ve sıkıntı yaratır. Kendinizle ilgili komik sahte tehditlerse sıkıntıyı hafifletir.
Konuşmak bizim iletişim yöntemimizdir. Ama çocuklar kendilerini konuşarak ifade etmezler, bunu oyun oynayarak yaparlar. Dolayısıyla onların
kurallarıyla oynamayı reddettiğimiz ve bizim kurallarımıza göre konuşmalarını istediğimizde pek iletişim kurmayacaklardır. Ama oyun oynarsak, özellikle de onların kurallarına göre oynarsak, bizi düşüncelerini ve duygularını göstererek şaşırtırlar. Sabırla beklersek ve onları zorlamazsak bunları sözlü olarak bile ifade edebilirler.
Bizi çok sevdiğimiz çocuklarımızla oyun oynamaktan acı veren duygular dışında başka ne alıkoyabilir ki? Bazen ebeveynlerin engel oluşturan bu derin duyguları fark edebilmesi için bile yere oturup çocuklarıyla oyun oynaması gerekir.